3vandaag nr.157, 5 oktober 2008

Lezers,
1. Vandeweek bezochten wij de voorstelling Pleinvrees van het Nationale Toneel. Pleinvrees is ‘een hartverscheurende komedie over zes mensen op zoek naar contact. Ze worstelen zich met een uitgestreken gezicht door het dagelijks leven’.
2. Vandeweek besloten wij gezien het weer de bezem eens goed door het huis te halen. Zoals dat gaat blijft men dan de halve middag hangen bij de schoenendoos vol met oude foto’s.
3. Gisteren dronken wij rode wijntjes met een vrouw waarvan wij, inmiddels enige tijd, weten dat zij niet degene is waarmee wij oud en grijs willen worden (andersom ook niet trouwens). Aan de orde kwam het ongebonden zijn, en de angst dat dat zo zou blijven.
4. Het is een druilerige zondag. Om precies te zijn: de op drie na laatste zondag van ons 35ste levensjaar.
Lezers, gegeven de omstandigheden hierboven genoemd ontkomt men er haast niet aan op een dag als vandaag eens diep te denken over het Zijn in de relationele zin des woords. Men loopt in gedachten de Dames van Weleer na, draait eens wat van hun soundtracks en overpeinst in hoeverre er sprake was van Grove Fouten Onzerzijds, Gemiste Kansen, Domme Pech of Blij-Dat-Het-Zo-Gegaan-Is. Nadat men ten aanzien hiervan tal van gedachten de revue heeft laten passeren, komt men onoverkomelijk tot de conclusie dat deze excersitie, hoewel zeer beschouwelijk en een interessant tijdverdrijf in muzikaal opzicht, ons geen steek verder brengt.
Ons in Italië woonachtige klankbord E. zal deze gedachtenstromen onzerzijds goed herkennen, omdat deze steevast leiden tot een Klaagzang over dat het nooit wat wordt, dat het ons Neerleggen bij de Ongebondenheid de enige optie is. Haar betoog over ‘gewoon pech’ en ‘geduldig zijn en komt vanzelf’ schuiven wij dan natuurlijk steevast met enkele rap ter tafel gebrachte, maar daarmee niet meer steekhoudende, argumenten terzijde (evenwel dank daarvoor!). Overigens wordt deze Klaagzang korte tijd later meestal gevolgd door Betogen over hoe leuk de nieuwe ster aan het firmament wel niet is.
Hoe dan ook, op een gegeven moment dient zich dan een nieuwe gedachtenstroom aan. Het Hoe-Dan-Wel-Te Krijgen-Wat-Men Wil. Men stelt dan allereerst vast dat men geen 23 meer is en dat Zij-Die-Leuk-Zijn zich ten dele al van de markt af bewogen en gebonden hebben (En geef ze eens ongelijk?!). Daarnaast stelt men ook vast dat het werkende bestaan met zich meebrengt dat men zich in een tamelijk beperkte kring begeeft. Een borreltje hier en een etentje daar, maar het Mining for a Heart of Gold wordt hierdoor toch bemoeilijkt. Van het internet-daten zij wij reeds bekomen, dus dat is ook geen optie meer. Op een enkele leuke date na, wiens type wij niet bleken te zijn, bracht dit vooral frustratie over het gebrek aan reactie, na leuk geschreven berichten en Gedane Moeite. Wij zijn ook niet het type dat zich in het weekend alleen het uitgaansgebeuren inwerpt op zoek naar die Parel tussen de Zwijnen.
Tsja, wat dan? Het laten varen van het Pakket van Eisen lijkt ook niet verstandig. Niet dat dat nog hetzelfde is als 10 jaar geleden: inmiddels zijn wij niet meer zo op zoek naar wild romantische, onbegrijpelijke, onvatbare maar daarmee zo verleidelijke vrouwen, maar zijn meer gecharmeerd van een uitstraling van goedheid, fijnheid en een begrip op intellectueel gebied: een mooie, zachte vrouw die ons verwondert. Maar waar vindt men die nog???
Nu ja, dergelijke gedachtenstromen bedekken dus dan al snel de zondagmiddag. En zij leiden tot niets. Dat zien wij ook wel in. In die zin heeft E. gelijk: geduld is de enige remedie, hoe weinig voldoening dat nu ook geeft. En tot die tijd? Tot die tijd rommelen wij her en der misschien eens wat aan, komen daar weer op terug, besteden eens in de zoveel tijd een middag met gedachten als deze en gaan weer over tot de Orde van de Dag. Maar lezers, natuurlijk niet nadat wij voor u een hartverscheurende mixtape in elkaar gedraaid hebben, met liederen afkomstig van de Soundtracks van de Vrouwen van Weleer en tevens Deuntjes van Gemengde Gevoelens.
Jackson Browne - Fountain of Sorrow The Commodores - Sail On Townes van Zandt - Flying Shoes Graham Nash - Simple Man Paul Simon - Still Crazy After All These Years Herman van Veen - Ze Boog Zover Voorover Rick Danko Band - It Makes No Difference Bruce Springsteen - I'm On Fire Jacques Brel - Laat Me Niet Alleen Tim Hardin - Reason To Believe Saybia - The Second You Sleep The Beach Boys - God Only Knows The Beatles - Yesterday Crosby, Stills & Nash - Helplessly Hoping Fleetwood Mac - Landslide Heart - Alone Kate Wolf - Back Roads Milow - Out of My Hands Herman van Veen - Voor Een Verre Prinses The Rolling Stones - Memory Motel Novastar - Never Back Down Prince - Nothing Compares 2 U Roy Orbison - In The Real World Neil Young - Heart Of Gold
Luister: Mixtape Heart Of Gold

Geachte redactie,
uw bespiegelingen laten mij niet onberoerd; de muzikale omlijsting ervan evenmin. Ook werd ik geraakt door de symboliek die ik meen te herkennen in de begeleidende foto, namelijk die van een op de klippen gelopen echtelijke sponde.
Onwillekeurig riep die de associatie op met Heilige Antonius, een lied van de door mij zeer bewonderde Rowwen Hèze: Soms is het beter iets moois te verliezen; beter verliezen dan dat je het nooit hebt gehad.
In de overtuiging dat Geduld niet alleen inderdaad een Remedie, maar ook een prijzenswaardige Deugd zal blijken,
verblijf ik,
Zutphen
Redactie: Rowwen Hèze – Heilige Antonius
Dank U, Zutphen, voor uw woorden. Ik mag u verklappen dat wij als Wiedergutmachung thans Twisted Sister op de oren. Des Muzieks Wegen zijn soms ondoorgrondelijk…
De mixtape is inderdaad hartverscheurend….wat ben ik blij dat ik ‘m des middags beluister, bij zonlicht en een opwekkende kop koffie….
Verder kan ik mij zeer goed herkennen in de door u beschreven queeste naar eeuwige liefde en de melancholische gedachten die daarbij geregeld op komen borrelen…terugdenkend aan vervlogen tijden….toen alles beter was…of toch leek…in ieder geval tijdelijk…of zoiets….
Wel zou ik voorzichtig en vriendelijk willen verzoeken over niet al te lange tijd een aantal liederlijke bijdragen te plaatsen die het gemoed ietwat vrolijker stemmen en de endorfinenspiegel in de bloedsomloop naar hogere niveaus kunnen tillen. Indien gewenst, voorzie ik u graag van eventuele suggesties in die richting.
met groet en zwaar gemoed,
Hanneke
Beste Hanneke,
wij gaan ons best voor u doen, edoch beloven niets…
Groet,
De Redactie
Een aantal van de Soundtracks van de Vrouwen van Weleer wordt zorgvuldig gekoesterd in het hart van Mitteleuropa, beste redactie! En uiteraard houden wij hier met grote flair de omertà in stand: we zeggen lekker niet waar de Tapes zich precies bevinden! Arrivederci.