We hadden al een aantal jaren een vermoeden, maar sinds het stranden van het reddingsplan voor hun financiële sector is het wat mij betreft officieel: Amerikaanse politici zijn volstrekt de weg kwijt.

Natuurlijk hoeft niemand medelijden te hebben met de fat cats die de financiële crisis hebben veroorzaakt. Eén spandoek van de afgelopen dagen verwoordde wat veel mensen diep in hun hart denken: “Jump You Fuckers!”

De “strategy to move forward” die Bush cs. na gisteren vervolgens hebben ingezet is cynisch voorspelbaar en een volstrekte kopie van wat we rondom Irak hebben gezien: eerst angst zaaien om twijfelaars alsnog over de streep te trekken. En de overgebleven tegenstanders vervolgens in de hoek drijven met “either you’re with us, or you’re against us”.

Ga toch koeien vangen, idioot! En zorg ervoor dat de rommel van die graaiende neocon vriendjes van je opgeruimd wordt voordat wij er hier ook nog last van krijgen.

Dat de reddingsoperatie voor Wall Street ten onder is gegaan in partijpolitiek gekrakeel is vooral zuur voor de de gewone man daar: Joe Sixpack, pickup truck, anderhalve baan, twee kinderen, werkende vrouw. Woont ergens in, zeg, Ohio, ver weg van Wall Street of Capitol Hill. Denkt dat Amsterdam de hoofdstad van Denemarken is, maar wees eerlijk, welke Amsterdammer kent de hoofdstad van Ohio?

Al generaties lang zit ie in de hoek waar de klappen vallen. Zijn opa verloor jeugd en vrienden op Omaha Beach; zijn vader, hoewel alweer jaren thuis, keert elke avond als het donker wordt terug naar Vietnam. De fabrieken waar ooit de meest indrukwekkende auto’s werden gebouwd- chromen iconen van vrijheid en kracht- zijn dicht. De buurt gaat hard achteruit en de hypotheek hangt als molensteen om de nek. De ziektekosten van zijn gezin zijn alleen gedekt zolang ie werk heeft.

The American Dream betekent voor hem vooral: incasseren. Toch blijft ie onverwoestbaar optimistisch: morgen is er weer een dag, dan kunnen we het opnieuw proberen.

Daar móét je wel bewondering voor hebben.

I don’t know a soul who’s not been battered/ I don’t have a friend who feels at ease/ I don’t know a dream that’s not been shattered, or driven to it’s knees/ But it’s alright, it’s alright/…/ We come on the ship they call Mayflower/ We come on the ship that sailed the moon/ We come in the age’s most uncertain hour, and sing an American tune/../ Still tomorrow’s gonna be another working day, and I’m trying to get some rest/ That’s all I’m trying, to get some rest.

Paul Simon – American Tune