Rond het middaguur had ons provinciestadje terrasjes in de aanbieding. En aldaar in het herfstzonnetje, zoals gebruikelijk, ruim uitzicht op de liefde, rijp en groen door elkaar.

Mijn geliefde en ik zijn alweer zo’n dertien jaar gelukkig met elkaar. Duidelijk van de eerste categorie, dus. De tweede zat er ook.

Ze zaten een ijsje te eten bij La Venezia. Ik denk een jaar of zeventien. Hij type nonchalante hockeybal: donkere krullen, spijkerbroek, longsleeve t-shirt onder z’n polo en een baseballpet. Zij type degelijk paardenmeisje: blond staartje opgestoken, modieuze zonnebril en roze bloesje. Ze zat op zijn schoot, één schoentje bungelend op de toppen van de tenen.

Hij knuffelde haar en stal een kusje. Zij giechelde, licht gegeneerd op dat volle terras. Het was duidelijk dat ook hij liever ergens anders had gezeten met haar op schoot.

Hij krabte achter z’n pet. “Ik heb zo’n zin om naar Amsterdam te gaan”, zei hij. “Heb het hier wel een beetje gezien.”

Zij streelde z’n wang. “Ach joh, als je daar woont ga je het hier ook weer missen. Vind je het niet jammer jammer om het hier achter te laten? ‘t Gaat wel snel nu, hoor.”

Lieve Jaap en Dieneke- want zo heten jullie vast-, deze is voor jullie:

John Mellencamp – Jack and Diane