Lezers,

uw Redactie was hedenmiddag in Utrecht, zulks omwille van de Veiligheid Des Lands. Nu is Utrecht onlangs nog benoemd tot onveiligste stad van Nederland, maar dat weerhield uw Redactie er niet van daar vanuit Den Haag alleen heen te reizen. Wij staan ons mannetje wel, zo weet u. De bijeenkomst waar wij bij aanwezig dienden te zijn begon zo tegen tweeën. Dat betekent onoverkomelijk dat wij de Tijd Voor De Lunch Bestemd in de trein moesten doorbrengen. Nu sinds enkele jaren de trouwe reiziger enige restauratie aan boord van ons spoorvervoer moet ontberen, levert dat een dilemma op. Of men luncht in Den Haag, maar dat moet dan ruim voor twaalven. Geen aantrekkelijke optie. Of men neemt een broodje mee in de trein. Een optie waar wij ook niet vrolijk van woorden. Niet lunchen was ook geen optie, nu de vergadering tot half vijf zou duren. De enige uitkomst was dus een trein eerder nemen en ergens in het Utrechtse een lunch genieten. Dit laatste leek ons toch de beste optie.

Zo gezegd zo gedaan. Rond de klok van enen betraden wij de Oude Gracht in Utrecht, alwaar men een ruim aanbod restauratieve voorzieningen aantreft. Het alleen eten in een dergelijke gelegenheid biedt echter een nieuw dilemma. Wij waren immers alleen. Hoe nu de tijd in het restaurant door te brengen? Tevoren even een krantje gehaald? Of een magazine? Alles om maar te voorkomen dat men in eenzaamheid aan het tafeltje een beetje voor zich uitstaart in afwachting van het bestelde. En wanneer dit dan arriveert men van lieverlee een en ander veel te snel tot zich neemt om na 17 minuten weer buiten te staan.

Te laat doemt dit dilemma in ons op. We zijn al binnen. Gelukkig weten wij ons voorzien van een schrijfblokje en pen. Wat een uitkomst! Doelloos kijken wij, na besteld te hebben, over de Oude Gracht. De pen in de hand, alsof wij heel wat te overpeinzen hebben. Eerst is het hoofd leeg. De aanblik van de Oude Gracht op een grauwe, winderige novemberdag brengt hier geen verandering in. Maar gelijk met het arriveren van de maaltijd doemen ineens woorden op uit de Utrechtse Wateren. Terwijl de mond lustig kauwt op het aangebodene, noteert de pen de woorden die vanuit de gracht langzaam verdampen tegen de grauwe najaarslucht.

 

Lunch At Will’s

Utrecht,
Najaar.
Zij legt
Bestek klaar.

A lonely meal
In an unknown place.
Slechts Uw Dichter,
De Oude Gracht,
Een glas melk…
En een broodje warm vlees.

-Marc, november 2008-

Heden 3 nummers aangaande de horeca.

 

Deep Blue Something – Breakfast At Tiffany’s

Suzanne Vega- Tom’s Diner

The Eagles – Hotel California