Lezers,

Uw redactie is vandaag onder handen genomen door de Tandarts. Het leek allemaal zo aardig te worden: Uw redactie werd eerst lieflijk ontvangen door een hoogblonde, niet onaardig ogende, assistent-tandarts. Ook de tandarts assistent was buitengemeen vriendelijk. Wij mochten een stevige knipoog ontvangen.

Dus wij hadden kiespijn? Ja, klopt. Stuk kies was afgebroken. Dan maar even fotootje maken? Gaat u maar even zitten…

Ja en toen begon het. De verdovingsspuit zat al zowat in onze mond, toen de mooie dame ons meldde dat hij eruit moest. Even ging het door ons hoofd om op te springen en bezwaar aan te tekenen. De mogelijke gevolgen van een verkeerd gezette verdovingsspuit drong echter onmiddellijk tot ons door. Wij bleven zitten. Deze dame zou ongetwijfeld lief en zacht voor ons zijn, en in ons oor fluisteren dat het allemaal wel goed kwam.

Wij knipperden tegen het licht van de lamp die boven ons hoofd getrokken werd. De dame was verdwenen. Voor haar in de plaats was inmiddels een grofgebouwde Heer van vermoedelijke Turkse afkomst over ons heen gebogen. Hij lachte vriendelijk op een manier die ons deed fantaseren over de kelders van Turkse gevangenissen.

Hij keek nog eens goed, prikte wat en mompelde iets over dat die verstandskies er eigenlijk ook een keer nog uitmoet en laat de huidige verdoving daar nu net ook uitstekend voor te passen. Hij keek ons vragend aan… Kennelijk zocht hij bevestiging voor het uitbreiden van zijn slooptocht. Wij haalden onze schouders op. Het was toch al te laat. De roes van de verdoving maakte ons week. En zo geschiedde.

Lezers, uw redactie ligt nog steeds in een roes. De eerste verdoving is uitgewerkt. Maar gelukkig kregen wij van de Sloper een enorme kist pijnstillers mee. Toch hebben wij instinctief de redactiecomputers opgestart om u te dienen. Ook vanavond zult u uw 3 krijgen….

 

The Rolling Stones – Sister Morphine

Pink Floyd – Comfortably Numb

The Verve – Drugs Don’t Work

Advertisements