Gisteren bevond Zutphen zich in goed gezelschap bij een concert van Paul Carrack in Paradiso. Het betrof een toevallige gelegenheid: de kaartjes waren aangeschaft door een collega van mevrouw Zutphen, maar eerstgenoemde kon onverhoopt het concert niet bijwonen.

Aldus ontstond een week geleden de volgende, zeer korte, echtelijke telefoonconversatie: “Mijn collega vraagt of we twee kaartjes van Paul Carrack willen. Is dat wat?”

“Ja, meteen doen.”

Want zo werkt het met deze blue eyed soul-man: kan niet fout. Helemaal niks mee. Sterker nog: helemaal top.

Dat Mr. Carrack als sinds midden jaren ’70 een getalenteerd singer/songwriter is, mag bekend worden verondersteld. Iedereen (nou ja, zij in bezit van een radio en in staat om populaire muziek te luisteren) kent zijn stem en op zijn minst een of twee nummers. Maar nooit geweten dat de man zóveel hits heeft geschreven.

Overigens weerhoudt dat gegeven hem er niet van om in eigen land gewoon anoniem naar de supermarkt te kunnen. Zo lang ie maar niet gaat zingen over het verleidelijke fruit dat daar in de aanbieding is, want dan verraadt ie zich:

Squeeze – Tempted

Mike & The Mechanics – Over My Shoulder

Ace – How Long

Paul Carrack – Dedicated

Enzovoort, enzoverder. Onvermoeibaar, met zevenkoppige band (jawel!), strak als een snaar en toch o zo relaxed. Overduidelijk plezier in het spelen.

En een stem als een goed whiskey: zacht, soepel, rollende warmte en natuurlijk een klein ruw randje. Eerder reeds meldde ik dat Southside Johnny ons daar in het voormalig godshuis in verbinding had gebracht met Otis. Gisteren meende ik zowaar broeder Marvin te hebben ontwaard:

Paul Carrack – What’s Goin’ On

En passant in het voorprogramma- ja, wij komen uit de provincie en zijn dus ruim op tijd…-ook nog even kennisgemaakt met Marc Broussard. Ook niet verkeerd:

Marc Broussard – Home

En voor wie dacht dat ie het concert op Fabchannel nog eens na kon kijken: ik heb slecht nieuws. Fabchannel is niet meer.