Enige weken geleden lag Zutphen een avondje onderuitgezakt langs een aantal duitstalige TV-zenders te zappen. Op zo’n moment voelt een vakantiehuisje net als thuis: ’57 channels and nothing on’…alleen een graadje erger, want doorspekt met duitse humor. Of wat ervoor door moet gaan.

Plots werden wij verrast door een close-up van een jonge Freddie Mercury achter een piano, en de laatste tonen van ‘Somebody to Love’. Soepel van stem, spatzuiver en met een uitstraling die de podiumverlichting eigenlijk overbodig maakte.

Een symfonie, met niet meer dan zang, drums, bas, één gitaar en nu en dan een piano. Dynamiek met een grote ‘D’. Vier zeldzaam begenadigde muzikanten op de top van hun kunnen.  Gegarandeerd- toen althans- synthesizer-vrij.

Het gevoel van bewondering maakte even plaats voor weemoed: dit komt nóóit meer terug. Ergens een beetje spijt ook: hier had je bij moeten zijn. Maar ja, het was het in Montreal en 1981.

Gelukkig is de DVD te koop. En gisteren bezorgd. De poses worden hier druk geoefend.

Queen – Somebody to Love

Queen – Save Me

Queen – Love of My Life