u2

Kwajongens zijn het.  Ze dronken thee met Nelson Mandela, de Dalai Lama en Barack Obama. Inmiddels bijna vijftig en multimiljonair, maar kwajongens niettemin.

Er is op het podium wel een frontman, maar alle beslissingen worden samen genomen. Elk album is weer een creatieve verrassing. Elke tour een avontuur. Als je dat al dertig jaar in ongewijzigde samenstelling met elkaar volhoudt, dan ben je niet zomaar een band, maar een Fenomeen.

In alle eerlijkheid, mijn waardering voor de muziek van U2 kwam relatief laat en nog steeds met vlagen. I Will Follow en Sunday Blooday Sunday waren mij indertijd te punky, maar New Year’s Day en Unforgettable Fire heb ik altijd ik prachtig gevonden.

The Joshua Tree, Rattle & Hum en All That You Can’t Leave Behind staan hoog in mijn lijstje van favoriete albums, maar Zooropa en Achtung Baby heb ik nooit helemaal begrepen. Misschien te elektronisch, teveel house. Maar het is dan wel knap hoe ze hiermee op slag een ander publiek konden aanspreken.

Dat publiek beslaat inmiddels bijna drie generaties. Want How to Dismantle an Atomic Bomb en The Singles Collection, horen inmiddels- naast het 100.00 Stratenboek en het paniekhamertje- bij de vaste inventaris van de auto van mijn ouders. Die reageerden dan verheugd op de mededeling dat mijn vrouw wellicht verhinderd zou zijn voor het concert van afgelopen maandag, en er in dat geval dus nog één kaartje over zou zijn. Die vreugde bleek, helaas voor hen, voorbarig.

De 360° Tour is weergaloos. Het podium is rond, met een ring eromheen die met loopbruggen bereikbaar is. De heren lopen doodgemoedereerd rondjes en maken prettig contact met het publiek. Een volgepakte ArenA voelt al gauw als een kleine zaal.

Het spelplezier spat ervan af. Alles vol overgave, van nieuwe nummers van No Line On the Horizon (uit volle borst meegezongen door kinderen van een jaar of twaalf die met hun ouders mee waren) tot het ijzeren repertoire als Where the Streets Have No Name en Pride. Een ontroerende steunbetuiging aan Aun San Suu Kyi met Walk On, en een boodschap van ‘The Arch’  Desmond Tutu, maken duidelijk dat het de bij U2 ook ergens om gaat. Het ene moment heel breekbaar en ingetogen, zoals in One, het volgende uitbundig en meeslepend zoals in Beautiful Day.

Bijna twee en een half uur. En toch smaakt het naar meer. Wat een band.