Beste lezers, er moet me iets van het hart. Het zit me hoog en het raakt me diep. Maar we kennen elkaar nu al een poosje, dus ik hou me niet in en gooi het er maar uit:

kunnen we alsjeblieft Kerstmis overslaan? En dan niet even een jaartje, maar gewoon definitief. Of in elk geval tot nader order?

Ik heb het even gehad met getingeltangel, nepsneeuw, Mariah Carey- maar vooral met geritualiseerde naastenliefde.

Het staat me zó tegen om iedereen deze paar weken zo opgeklopt áárdig en mellow te zien doen- om dan een paar weken later weer te vervallen rennen, vliegen en ieder voor zich.

Het is kunstmatig en ineffectief: want wie zegt dat uw naaste alleen in deze weken sympathie nodig heeft? We pieken met Kerst te heftig en te kort.

Als we de overdaad aan emotie, empathie en lekker eten wat meer gelijkelijk zouden uitsmeren over een heel jaar, dan kreeg elke ‘gewone’ maand hier 1/12 deel van- dus zeg maar een goede 8%. Dat maakt het misschien allemaal wat minder groots en meeslepend, maar het leven gedurende het jaar een stukje aangenamer.

Kijk, voor mij hoeven we ook niet zo vast te houden aan de geboortedag van de de heer Van Nazareth. Begrijp mij goed, hij heeft mijn diepe respect als historische figuur, maar ik heb weinig met de religieuze connotaties rondom zijn persoon. En voor zover ik zijn levensverhaal begrijp, was hij een man die er een eenvoudige levensstijl op nahield. En dat is goed nieuws voor als je de geest van Kerst écht wilt.

Want die geest zit in heel gewone kleine dingen. Een keer op stap met een vriend die een moeilijke tijd doormaakt- tijd aan jezelf, de motorkap achterna. Een goed gesprek met een geliefde- ongepland en zónder de laptop op schoot. Eens een praatje met de overbuurvrouw van 86 wiens wereldje steeds kleiner wordt- en een klusje voor haar doen. Je eens écht verwonderen over de verrichtingen van je kind op school- zonder dat er een rapportcijfer tegenover staat.

Natuurlijk, u doet dat vast allemaal al. Maar als we nu eens die pak ‘m beet twaalf dagen vóór Kerst zouden verspreiden over het hele jaar- elke maand een Day’s Worth of Spirit- dan konden we dat allemaal net ietsje méér doen. En daar wordt elke maand toch echt een stukje leuker van.

Mensen, we hebben elkaar gewoon hard nodig hoor. Het hele jaar door. Aandacht is een eerste levensbehoefte, naast eten en drinken. Af en toe een duwtje in de rug, een schouderklopje, een aai over de bol of een schop onder het achterste. En iedereen die denkt dat de overheid dat wel zal regelen, die heeft het mis. We hebben dat geprobeerd door een hele welzijnsindustrie op te ztten, maar die werkt niet: die kost teveel geld en heeft te weinig effect.

Compassie kan je niet wegorganiseren naar een de  Staatsgelukfabriek. Laat staan dat we aan een kerk zouden moeten overlaten, of een goededoelenorganisatie…brrrr…..

Waar krijg je in deze barre tijden van bezuinigen nou nog 8% méér? Gewoon gedurende het hele jaar? Met gesloten beurzen, kost niks extra. Het lijkt me wel wat.

In plaats van drie dagen lang vier gangen culinair spektakel, elke maand minstens één bijzondere maaltijd. Met de zekerheid dat je dan ook iets eet dat vers en van het seizoen is, en op een verantwoorde manier op je bord komt. Of denkt u soms écht dat er in deze weken ineens genoeg reeën door het bos lopen voor al die menu’s uit de Allerhande?

En elke maand 8% van het hoop en licht van Kerst erbij. Waarom zou je alleen in de laatste weken van het jaar optimistisch willen wezen? En dan ook ineens zo veel? Dan schroef je de verwachtingen wel héél hoog op, en dat is vragen om teleurstellingen.

Nou, de hoogste tijd voor een muziekje. Doe ik er in de beste traditie meteen maar drie. Liedjes die eigenlijk gaan over Kerst, maar die je gelukkig gewoon het hele jaar door kan draaien.

Jewel – Hands

In the end

Only kindness matters

Old Crow Medicine Show – Always Lift Him Up

Lend a hand and do not fail to show him pity

Always lift him up and never knock him down

Bruce Springsteen – This Hard Land

We’ll sleep in the fields

We’ll sleep by the rivers and in the morning

We’ll make a plan

Well if you can’t make it

Stay hard, stay hungry, stay alive

If you can

And meet me in a dream of this hard land