IMG_0153

Een kleine week geleden overleed Henk. Of ‘Henkie’, zoals wij hem in de familie kennen. Hij werd maar vijfenvijftig.

Henkie was de zoon van van Henk senior, de boezemvriend van mijn opa. Opa en Henk sr. scheelden ruim twintig jaar in leeftijd, maar waren echte ‘soulmates’. Ze kenden elkaar uit de bouw en het ondernemerswereldje en waren daarbuiten onafscheidelijk. Gangmakers, gezelligheidsdieren. Hard werken, altijd correct– en ook op een leuke manier knettergek, zeker in elkaars gezelschap.

In 1998 overleed  Henk sr., eenenzestig. Het was voor opa alsof hij een deel van zichzelf verloor. Hij ging niet veel later in 2000, 81.

Ik kreeg maandag het telefoontje van Albert, de jongere broer van Henk jr. Tijdens het sleutelen aan z’n raceauto op een zonnige zondagmiddag was hij getroffen door een hartstilstand. Zijn zoon van begin twintig had hem in de garage gevonden.

Vandaag was de uitvaart. Een stralend zonnige dag. Een stuk of acht glimmende Donkervoorts op een rij in het gras. Bijna vijfhonderd gasten in de aula: familie, collega’s, buren. Leden van de volleybalclub, waar Henk jarenlang voorzitter was geweest en nu erelid. Bestuurders van de Sportraad, met wie hij de belangen van alle sportverenigingen behartigde in de gemeentepolitiek. In de tussentijd verbouwde hij- goeddeels met z’n eigen handen- zijn huis.

Ik had de laatste jaren niet veel contact met Henkie. En kon toch de verhalen van de sprekers goed plaatsen: een gangmaker, een gezelligheidsdier. Iemand die hard werkte en waarop gebouwd kon worden. Die veel betekende voor de mensen om hem heen, voor wie niks te gek was. En van wie iedereen zich afvroeg waar hij toch de tijd en energie vandaan haalde.

Een grote broer. Een liefhebbende echtgenoot. Een trotse vader. Een veel te kort en toch ook heel mooi vol leven, intens geleefd.

Advertisements