Search

3vandaag

Tag

Bruce Springsteen

The Old Town

Een oud Engelsche luchtvaartwijsheid luidt:“It’s always better to be down here wishing you were up there, than up there wishing you were down here.” En na een blik op buienradar gelastte Zutphen zijn vlieglesje dus maar af.

Het goede nieuws was dat hij ruim de tijd had om in Amersfoort rond te struinen en bij te praten met de grote schare 3vandaag fans die de Keistad telt.

Het was een beetje als thuiskomen. Niet in de laatste plaats vanwege het fraais dat de heer Volp in zijn modelbouwspeciaalzaak in de aanbieding had, alsook het zoets in de etalage bij De Nootzaak aan Het Havik. Nootzakelijkerwijs verlieten wij het laatste pand met enkele  glimmende geluidsdragers.

De eerste betreft een compilatie ‘Uit Den Ouden Doosch’. Wij verkeren momenteel nu eenmaal in zo’n stemming. De heer Andy Smith, ook bekend van zijn plaatjesdraaien bij Portishead, stelde een fijne potpourri samen van 60’s Soul, Rockabilly, Ska en R&B.  Hiervan de opgewekte maar o zo smachtende Wynona Carr met haar ‘Touch And Go’. Een bezigheid die in de tegenwoordige losbandige tijd aan de orde van de dag lijkt, maar in 1958, zo denken wij, voor een net meisje volstrekt onbespreekbaar was.

Het tweede album betreft een dubbelceedee met de weinig fantasierijke titel ‘Essential Blues Collection’. Het Not Now Music Label verzamelde vijftig bluesklassiekers op twee schijfjes, en voegde daarmee weer het nodige luisterplezier toe aan het intereur van Zutphens automobiel. Hiervan Howlin’ Wolf met ‘Smokestack Lightning’.

Tenslotte een moment ter overpeinzing van The Boss. Over thuiskomen, roots hebben en je welkom voelen. En natuurlijk over je dierbaren, waar ze ook  mogen wonen. Het was ons weer een waar genoegen.

My father said “Son, we’re lucky in this town,
It’s a beautiful place to be born.
It just wraps its arms around you,
Nobody crowds you and nobody goes it alone…”

Soundtrack

Ik voel me hier elke keer weer een klein bevoorrecht jongetje in een hele grote snoepwinkel- ik kan het niet helpen. Inmiddels krampen de kaken weer van de vrijwel permanente grijns op m’n tronie.

Maar bovenop die permanente gelukzaligheid zijn er van die momenten dat in een scene werkelijk álles klopt: het script, de tegenspelers, de set. En natuurlijk de soundtrack.

U begrijpt vast wat ik bedoel. Neem nu de entree over de 101 vanaf het vliegveld, op naar de zonovergoten skyline van San Francisco, de op één na favoriete Classic Rock zender daverend door de speakers, met een heuse Bob Seger trilogie.

Bob Seger & The Silver Bullet Band – Hollywood Nights

(wat heerlijk om de Silver Bullets eens zo in actie zien, vindt u niet?)

Of  ‘the bustle’ downtown met Adèle en de raampjes open- rammelende trams, kleurrijke drommen mensen, stoomwolken uit de straat.

Adèle – Rolling in the Deep

Een wandelingetje door lommerrijk Fillmore dan maar? Een kopje koffie op de hoek voelt als een warm bad.

Bruce Springsteen – Long Walk Home

“It just wraps its arms around you,
Nobody crowds you and nobody goes it alone”

U begrijpt: wij gaan nog niet naar huis!


The Spirit

Beste lezers, er moet me iets van het hart. Het zit me hoog en het raakt me diep. Maar we kennen elkaar nu al een poosje, dus ik hou me niet in en gooi het er maar uit:

kunnen we alsjeblieft Kerstmis overslaan? En dan niet even een jaartje, maar gewoon definitief. Of in elk geval tot nader order?

Ik heb het even gehad met getingeltangel, nepsneeuw, Mariah Carey- maar vooral met geritualiseerde naastenliefde.

Het staat me zó tegen om iedereen deze paar weken zo opgeklopt áárdig en mellow te zien doen- om dan een paar weken later weer te vervallen rennen, vliegen en ieder voor zich.

Het is kunstmatig en ineffectief: want wie zegt dat uw naaste alleen in deze weken sympathie nodig heeft? We pieken met Kerst te heftig en te kort.

Als we de overdaad aan emotie, empathie en lekker eten wat meer gelijkelijk zouden uitsmeren over een heel jaar, dan kreeg elke ‘gewone’ maand hier 1/12 deel van- dus zeg maar een goede 8%. Dat maakt het misschien allemaal wat minder groots en meeslepend, maar het leven gedurende het jaar een stukje aangenamer.

Kijk, voor mij hoeven we ook niet zo vast te houden aan de geboortedag van de de heer Van Nazareth. Begrijp mij goed, hij heeft mijn diepe respect als historische figuur, maar ik heb weinig met de religieuze connotaties rondom zijn persoon. En voor zover ik zijn levensverhaal begrijp, was hij een man die er een eenvoudige levensstijl op nahield. En dat is goed nieuws voor als je de geest van Kerst écht wilt.

Want die geest zit in heel gewone kleine dingen. Een keer op stap met een vriend die een moeilijke tijd doormaakt- tijd aan jezelf, de motorkap achterna. Een goed gesprek met een geliefde- ongepland en zónder de laptop op schoot. Eens een praatje met de overbuurvrouw van 86 wiens wereldje steeds kleiner wordt- en een klusje voor haar doen. Je eens écht verwonderen over de verrichtingen van je kind op school- zonder dat er een rapportcijfer tegenover staat.

Natuurlijk, u doet dat vast allemaal al. Maar als we nu eens die pak ‘m beet twaalf dagen vóór Kerst zouden verspreiden over het hele jaar- elke maand een Day’s Worth of Spirit- dan konden we dat allemaal net ietsje méér doen. En daar wordt elke maand toch echt een stukje leuker van.

Mensen, we hebben elkaar gewoon hard nodig hoor. Het hele jaar door. Aandacht is een eerste levensbehoefte, naast eten en drinken. Af en toe een duwtje in de rug, een schouderklopje, een aai over de bol of een schop onder het achterste. En iedereen die denkt dat de overheid dat wel zal regelen, die heeft het mis. We hebben dat geprobeerd door een hele welzijnsindustrie op te ztten, maar die werkt niet: die kost teveel geld en heeft te weinig effect.

Compassie kan je niet wegorganiseren naar een de  Staatsgelukfabriek. Laat staan dat we aan een kerk zouden moeten overlaten, of een goededoelenorganisatie…brrrr…..

Waar krijg je in deze barre tijden van bezuinigen nou nog 8% méér? Gewoon gedurende het hele jaar? Met gesloten beurzen, kost niks extra. Het lijkt me wel wat.

In plaats van drie dagen lang vier gangen culinair spektakel, elke maand minstens één bijzondere maaltijd. Met de zekerheid dat je dan ook iets eet dat vers en van het seizoen is, en op een verantwoorde manier op je bord komt. Of denkt u soms écht dat er in deze weken ineens genoeg reeën door het bos lopen voor al die menu’s uit de Allerhande?

En elke maand 8% van het hoop en licht van Kerst erbij. Waarom zou je alleen in de laatste weken van het jaar optimistisch willen wezen? En dan ook ineens zo veel? Dan schroef je de verwachtingen wel héél hoog op, en dat is vragen om teleurstellingen.

Nou, de hoogste tijd voor een muziekje. Doe ik er in de beste traditie meteen maar drie. Liedjes die eigenlijk gaan over Kerst, maar die je gelukkig gewoon het hele jaar door kan draaien.

Jewel – Hands

In the end

Only kindness matters

Old Crow Medicine Show – Always Lift Him Up

Lend a hand and do not fail to show him pity

Always lift him up and never knock him down

Bruce Springsteen – This Hard Land

We’ll sleep in the fields

We’ll sleep by the rivers and in the morning

We’ll make a plan

Well if you can’t make it

Stay hard, stay hungry, stay alive

If you can

And meet me in a dream of this hard land

Bruce Springsteen & Jimmy Fallon – Whip My Hair

Nieuw, maar oud: Bruce Springsteen – Save My Love

Genoeg

Rente op spaarrekening 1,5%. (en die op tienjarige Staatslening laagste sinds 16e eeuw)

Inflatie 1,6%. (en de geldpers is weer aangezet)

Beurzen onderuit. (want angst voor double dip zit diep)

Huizenmarkt op slot. (want onzekerheid over hypotheekrenteaftrek)

Bouw verliest 40.000 banen in 2010. (maar komt al jaren vakmensen tekort)

MSD doekt vestiging Oss op (maar JPB heeft wel fan-tás-tisch Innovatieplatform)

Banken verstrekken minder leningen. (maar wel weer bonussen)

pffff…..

‘k Heb wel weer een beetje genoeg van dit recessie-gedoe. Mensen worden er zo sip van.

Could someone please stop this ride? I’d like to get off now.

John Mellencamp – Hard Times For an Honest Man

Peter Gabriel & Kate Bush – Don’t Give Up

Billy Joel – Allentown

The Bucket List

U weet als levenswijze lezer natuurlijk dat dit aardse bestaan tijdelijk en eenmalig is. Een Hollywood film die dit als centraal gegeven neemt, kan dus weinig verrassingen bevatten.

Er was aldus enige terughoudendheid bij Zutphen te bespeuren toen een goede vriendin hem wees op ‘The Bucket List’ uit 2008. Maar goed, na enkele uren opgevouwen te hebben gezeten in de Economy Class van een Boeing 777, alwaar de drukcabine het zuurstofgehalte had teruggeschroefd tot hetgeen men normaliter opsnuift op 10.000 voet, brak de weerstand en is hij toch maar gezwicht.

En eerlijk is eerlijk: helemaal terecht. Achteraf is dit in-flight entertainment meer gebleken dan alleen een welkome onderbreking van de stroom tijdschriften en de niet onaanzienlijke muziekcollectie op de eigen iPod. Het heeft Zutphen, jawel, aan het denken gezet.

Dat is vooraleerst te danken aan de fabelachtige acteerprestaties van Jack Nicholson en Morgan Freeman. Die vielen in zekere zin natuurlijk ook wel te verwachten- beide staan al enige jaren in de top van Zutphens lijstje van favoriete acteurs. De vertederende  grumpy old men die ze hier neerzetten zijn evenwel weergaloos.

Want wat is er aan de hand? Freeman- een educated working class automonteur- en Nicholson- zakenman en multimiljonair- krijgen onafhankelijk van elkaar te horen dat ze ongeneeslijk ziek zijn en niet lang meer te leven hebben. Ze belanden bij elkaar op een ziekenhuiskamer en raken aan de praat. Een van hen begint een ‘Bucket List’: een lijstje van dingen die je per se gedaan wilt hebben ‘before you kick the bucket’.

De manier waarop het  lijstje wordt geschreven en herschreven is op zich al bijzonder- maar nog meer bijzonder is de wijze waarop de heren de uitvoering ervan samen ter hand nemen. Enfin, u zou het zelf moeten gaan bekijken, maar Zutphen heeft er in elk geval smakelijk om kunnen lachen en er zelfs enkele momenten van diepe ontroering in ervaren. (Dat laatste komt natuurlijk vooral door het zuurstofgebrek op 10.000 voet, want janken om films doen wij nooit)

Na de landing op San Francisco volgde een intensieve en gejetlagde week zaken doen in California, een terugvlucht, een tweede jetlag en een paar Hollands ontnuchterend werkweken alhier. En een paar gebeurtenissen in de omgeving waarover ik hier niet zal uitweiden, die de relevantie van zo’n Ultiem Lijstje alleen maar onderstreepten.

Aldus een eerste, verkorte en losjes muzikaal vertolkte versie. Als product van enig nadenken. En natuurlijk een uitnodiging aan u als lezer om hetzelfde te doen. Start living it now.

Fleetwood Mac – Seven Wonders

Stephen Stills – Treetop Flyer

Bruce Springsteen – Leap of Faith

3vandaag nr.524, 15 juni 2010

Lezers,

gewoon omdat uw Redactie zo buitengewoon goed geluimd is, een 3tal zonnige deuntjes…..

Bobby Hebb – Sunny
George Harrison – Here Comes The Sun
Bruce Springsteen – Waitin’ On A Sunny Day

Vers: Bruce Springsteen – Seeds (live)

Lezers,

Wanneer men niet zeker is te oogsten, make men het zaaien maar beter aangenaam.

Bruce Springsteen – Seeds (live)

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑