Search

3vandaag

Tag

Bryan Adams

3vandaag nr.516, 23 mei 2010

Queen – Somebody To Love
Bryan Adams – Somebody
Mando Diao – Dance With Somebody
Advertisements

3vandaag nr.464, 22 februari 2010

Lezers,

wij waren van zins op 3vandaag de Olympische winterspelen aan ons voorbij te laten gaan. Toch hebben wij zaterdagnacht genoten van de weergaloze 1500m van de heer Tuitert. Wij strijken dan ook graag over ons hart en draaien een 3tal Canadezen voor u…..

Bob Seger – Roll Me Away

Neil Young – Helpless

Bryan Adams – Straight From The Heart
(even doorklikken maar erg mooi)

3vandaag nr.371, 23 augustus 2009

 

Lezers,

Wij stonden vanochtend de vuile vaat van de avond daarvoor te verwerken. Deze tijd gebruikten wij nuttig door gedurende de geestdodende activiteit onze gedachten te laten gaan over een nieuw theme voor u. Wij geven to dat het soms lastig is. We deden immers al zoveel: we telden van a tot z, telden tot heel ver, reisden landen, steden en staten af. Meisjesnamen deden het ook goed. Wij bouwden zelfs ooit een huis. Maar, zo bedachten wij terwijl wij de afwasborstel over een van de smerige messen lieten gaan, wij hebben het huis nooit ingericht.

Laten we daar dan maar eens mee beginnen. Het loopt tegen etenstijd, dus laten wij beginnen in de keuken. Wij nemen 3 messen mee. Heeft iemand nog ander bestek? Dan richten we de keuken morgen wel verder in….

Dire Straits – Six blade knife

Bryan Adams – Cuts Like A Knife

Guy Clark – Randall Knife

3vandaag nr.350, 7 juni 2009

 

Lezers,

De Redactie was even tamelijk druk. Maar we zijn er weer. Om even tot rust te komen laten we de elektrische gitaren nog even in de kast….

 

Coldplay – The Scientist

Milow – Ayo Technology

Bryan Adams – Heaven

3vandaag nr.342, 17 mei 2009

 

Lezers,

Gisteren bespraken wij reeds de problemen waartegen een muzikant kan aanlopen. Het ongeluk kan zich natuurlijk op diverse wijzen aandienen. Soms zal het zich in alle openheid aandienen, zoals bijvoorbeeld in ‘Running Out Of Luck’ van de heer Jagger aan de orde komt. De heer Peter wees ons daar gisteren reeds op.

Vraagt u ons echter wat wij nu de meest tragische vorm vinden waarop het ongeluk zich aandient, dan is dat toch wel dat ongeluk dat zich ongemerkt aan de muzikant opdringt. Het ongeluk dat zich als een sluipmoordenaar manifesteert. Het geluk glijdt langzaam en ongemerkt tussen de vingers door. En als hij het in de gaten krijgt is het te laat. Langzaam, maar onomkeerbaar, glijdt hij weg…

Bryan Adams – The Best Was Yet To Come

You can cry yourself to sleep at night
You can’t change the things you’ve done
You had it there then it slipped away
Yeah you left the song unsung

I find myself thinkin’ about yesterday
When you were and livin’ in a dream
In the moment that it takes
You find you made your first mistake
Like the setting sun…
You turn around it’s gone

April Wine – Comin’ Right Down On Top Of Me


Is the sky really fallin’
Or does it just seem that way
Where’s my reasons for livin’
Have they all slipped away

Gov’t Mule – Banks of the Deep End

Wild dreams turn to nightmares
Silver clouds turn to golden stairs
And everything that you used to know is slipping away

3vandaag nr.269, 31 januari 2009

 

Lezers,

wij rocken vanavond de maand januari uit. Wij verzoeken u volgaarne uw bijdragen met een ‘rock’ aan te vullen.

Bryan Adams – Kids Wanna Rock

Joan Jett and the Blackhearts – I Love Rock ‘n Roll

April Wine – Rock Myself to Sleep

3vandaag nr.212, 5 december 2008

 

Lezers,

Vanwege het Sinterklaasfeest mocht uw Redactie vandaag eerder naar huis. Bijtijds bevonden wij ons dus in bus 24 op weg naar huis. Halverwege de rit, ter hoogte van de Frederik Hendriklaan, stapte er een oudere heer in de bus. Gewillig liet hij de buschauffeur zijn buskaart zien, strompelde met zijn wandelstok de bus in en kwam naast ons zitten. Wij keken even opzij. De man was duidelijk van enige stand: goedgekleed, een lange, maar goed bijgehouden baard en een bepaalde air over zich, die men alleen bij dat soort Heeren waarneemt.

“Het is maar voor één halte hoor!”, meldde hij, zich haast excuserend voor het feit dat hij naast ons had plaatsgenomen. Wij knikten vriendelijk en begripvol. “Dan hoef ik dat hele stuk niet te lopen.”, legde hij verder uit. Wij voelden aan dat wij niet meer konden volstaan met een knikje. “Ja, het is toch nog een flink stuk”, brachten wij uit, weinig toevoegend aan het gesprek. Toch weerhield dit de Heer er niet van een verdere verklaring af te leggen over de achtergrond van deze korte busrit. “Ik loop de laatste jaren niet meer zo goed. Vanwege mijn knie, hè. Die wil niet meer zo. Maar ach, ik ben ook al 87.” Met zijn wandelstok maakte hij een wijzend gebaar naar zijn rechterknie. “Maar als mijn knie geen zeer zou doen, dan zou ik nog prima kunnen lopen hoor!” Tegen deze met levensoptimisme doordrenkte drogreden konden wij niet op. De Heer rechtte zijn schouders en even flitste er iets in zijn ogen. “Ik had altijd het record!”, zei hij plots. Hij sprak het uit alsof het een schande zou zijn, als wij niet zouden weten welk record het hier betrof. “Er was geen mens sneller dan ik. Op de 100 meter was ik onverslaanbaar. Er zijn er veel geweest die het geprobeerd hebben, maar op de HBS was er gewoon niemand sneller. Ik had het record!”.  Trots straalde uit het Heerschap. Hij staarde fier voor zich uit, duidelijk verzonken in gedachten aan de Dagen van Weleer. De volgende halte naderde. Met een vriendelijke, knikkende groet stond de man op, en verliet de bus. Wij keken hem na terwijl hij de Houtrustbrug opliep in richting van de Van Boetzelaerlaan.

Wij bleven nog een paar haltes zitten. In gedachten. Zojuist hadden wij een ontmoeting gehad met de snelste man van de HBS. De recordhouder. Nooit was hij verslagen. HBS-en bestaan niet meer sinds 1968, dus niemand zou hem dit ooit meer afnemen. Wij peinsten verder. Hoe zou het zijn als wij oud zijn? Welke dingen uit ons leven zouden ons nog van trots vervullen en waarvan zouden wij nog fier vooruit kijken? Een tweede plaats bij het Amsterdams Kleinkunst Festival? De hoogtijdagen van de rockformatie The Masters Of Disaster? Of zouden wij nog iets doen  in ons leven dat dit gevoel met zich zou brengen?

Eén ding was zeker: wij zouden nooit de snelste man van de HBS worden! Even werden wij vervuld van spijt en weemoed. Wij stelden onszelf voor op een vergeelde zwartwitfoto. Het haar keurig in een scheiding, de lederen sportschoenen nauwkeurig vastgestrikt. Onze handen achter de lijn in het vochtige gras. Klaar voor de start. Wij keken even op. Onze vrinden hadden zich verzameld achter ons en langs het honderd meter lange parcours, gekleed in driedeel of met een sportieve overgooier boven de strakgeperste pantalon. Ongetwijfeld hadden zij een daalder of twee ingezet op de beoogde winnaar van deze strijd. Wij keken opzij. Daar zat hij, de recordhouder. Zijn gezicht met baard al net zo oud als toen hij zojuist nog naast ons in de bus zat, maar zijn kuiten en bovenbenen strak afgetraind en gespannen als een snaar voor het startsein. De blik van een kampioen in zijn ogen. Wij beseften dat wij bij voorbaat kansloos zouden zijn. Dit was zijn moment. Hij was de recordhouder. De snelste van de HBS. En daar zou niemand ooit verandering in brengen…

 

The Spencer Davis Group – Keep On Running

 

Bryan Adams – Run To You

 

Van Halen – Running With The Devil

Blog at WordPress.com.

Up ↑