Search

3vandaag

Tag

Iron Maiden

Iron Maiden – The Final Frontier

Lezers,

op nadrukkelijk verzoek van de heer Peter hierbij de nieuwe Iron Maiden.

Advertisements

3vandaag nr.317, 8 april 2009

axr002145

 

Lezers,

Uw Redactie bevond zich vandeweek in een vergaderruimte ergens in Den Haag. Aan dat gegeven is weinig raars te ontdekken, immers wij zitten meer dan regelmatig in vergaderruimtes. Tijdens deze specifieke vergadering keken wij met een heer en dame van het COT en twee heren van de politie terug op een crisisoefening. Het was een vergadering als alle anderen. Koffie, thee en water op tafel beschikbaar. Professionals in vergadering. Er werd ontspannen, maar zakelijk en to the point gesproken. Heel normaal. Maar dan gebeurt het, lezers…

Zijdelings kwamen wij kort te spreken over 6 juni 2006. Een datum waarop, zoals destijds ook in de pers is besproken, er angst was dat een aantal Gothics zich zou beroven van het leven. De dame in het gezelschap sprak hardop haar verwondering uit over waarom dat nou persé op 6 juni 2006 moest. Wat is er bijzonder aan die datum? Uw Redactie, anders zo kalm en voorkomend, kon zich niet inhouden en zei met iets lagere stem dan anders en enigzins fluisterend: “666”.

Lezers, dat is zo’n moment dat de tijd even stilstaat en wij haast spijt ontwikkelden bij het uiten van deze 3 cijfers op deze wijze. De dame keek nog steeds vol onbegrip. De spanning was haast te snijden toen de heer van het COT ineens op dezelfde lage, fluisterende toon zei: “The Number Of The Beast”. De dame keek steeds vertwijfelder en ook de oudste van de twee agenten trok een wenkbrauw op. Ook zijn andere wenkbrauw moest geloven aan een optrekkende beweging toen zijn jongere collega de cirkel completeerde met de gevleugelde woorden: “Iron Maiden, kent uw klassiekers!” De dame schoof twijfelend met haar vingers over het toetsenbord. Nog steeds vol onbegrip en afwegend of deze 3slag opgenomen diende te worden in het verslag van de bijeenkomst.

Lezers, na deze gebeurtenis ging de vergadering natuurlijk gewoon verder. Toch was er een gevoel van triomf af te lezen van de gezichten van de 3 betrokkenen bij deze korte uitstap. Een haast jongensachtige grijns, alleen door de kenner af te lezen van de verder professioneel uitgestreken gelaten. Ze hadden elkaar herkend. De Leden van het uiterst geheime Genootschap van Liefhebbers. Vroeger herkenbaar aan langer dan gemiddelde haardracht, of bij gebrek daaraan, de onverhoedse neiging het hoofd stevig op en neer te bewegen bij iedere gitaarriff die men tegenkwam. Tegenwoordig echter als kameleons uitgerust met aktetassen en gehuld in stropdassen, uniformen en wat al nodig is op te gaan in het algemeen.

Maar ze zijn er! Neemt u dat van ons aan! Ze zijn er altijd. Kijkt u eens rond in uw kantoortuin of waar u ook pleegt uw dagelijks werk te verzetten. Ziet u ze? Waarschijnlijk niet. Die vriendelijke meneer van de administratie? Dat zal toch niet? De directeur financiën? Vast niet. Of toch?

Wij zullen u, geheel tegen de regels van het Genootschap in, een truc leren om ze te ontmaskeren. Wanneer u morgen, of na de Pasen, weer op de werkplek bent, surft u dan naar dit item in 3vandaag. Speel de onderstaande muziekjes af en houdt uw collega scherp in de gaten. Verschijnt er een grijns op diens gezicht? Begint diens voet onmiddellijk op de maat van de bassdrum mee te tikken? Of maakt diens hoofd bewegingen waarbij u in gedachten al uw nekwervels voelt kraken? Nou dan is het er één! Geen twijfel. Dan heeft u een Liefhebber te pakken….

 

Iron Maiden – The Number of the Beast

AC/DC – Highway to Hell

Thin Lizzy – Bad Reputation

3vandaag nr.297, 6 maart 2009

qm

 

Lezers,

zoals u weet krijgen wij elektronische postzakken vol met allerlei muzikale vragen uwerzijds. Wat u zal verbazen is dat wij daarnaast ook een aanzienlijke hoeveelheid vragen krijgen van allerlei muzikantenvolk. Vaak proberen wij die in alle vertrouwen en privacy op te lossen. Helaas komen wij er ook niet altijd uit. Het lijkt ons goed dergelijke vragen aan u voor te leggen. Wellicht beschikt u over dusdanige inzichten dat u een oplossing kunt bieden. Mocht u het antwoord weten op onderstaande vragen, dan horen wij dat graag van u…

 

Robert Palmer – Am I Wrong?

David Bowie – Life On Mars?

Iron Maiden – Can I Play With Madness?

 

 

3vandaag nr.215, 8 december 2008

 

Lezers,

Het is voor de huis-, tuin- en keukenatheïst soms moeilijk bij te houden. Aan de ene religieuze feestdag liggen nog ingewikkelder berekeningen ten grondslag dan aan de andere. Als de maan net niet vol is, dan wachte men dertien dagen, tenzij de R in de maand zit, want dan zijn het er veertien, en dan de eerst volgende dinsdag is het zover, tenzij die dinsdag op een datum valt waarin een priemgetal zit, want dan is het de eerstvolgende woensdag dat dat niet het geval is, mits de maan dan niet opnieuw bijna vol is, want dan rekene men het allemaal opnieuw uit en vergete men de R-in-de-maand-regel. Het kan zijn dat men dan alsnog vastloopt. Over dergelijke gevallen verschillen de meningen (waar ongetwijfeld dan oorlogen over gevoerd zijn). Grof gezegd neemt men dan beneden de steenbokskeerkring aan dat die gelegenheid dan wordt overgeslagen; het wel vieren ervan is een Groote Zonde. Boven de genoemde keerkring (waarvan de ligging evenzeer ter discussie staat in die kringen) stelt men dat bij bovengenoemd dillema alsnog de priemgetal-regel mag worden losgelaten, mits men zich in het geel hult zolang de zon onder is. Een andere uitleg zal leiden tot Eindeloos Lijden.

Lezers, reuze ingewikkeld dus. Toch zijn er ook eenvoudiger regels. Zo is het vandaag de dag van het islamitische offerfeest. Deze valt standaard 70 dagen na het einde van de ramadan. Nu is de berekening van dit einde weer een stuk lastiger, omdat de islamitische kalender een ‘maankalender’ is die ongeveer 354 dagen telt en als zodanig uit de pas loopt (of andersom) met de in de Westerse wereld gehanteerde Gregoriaanse kalender. Maar goed: wanneer men heeft vastgesteld dat de ramadan is afgelopen, is het een kwestie van 70 dagen tellen om te weten wanneer het offerfeest is. Vandaag dus.

Onze beschaafde opvoeding brengt met zich dat, wanneer men feest viert, wij ons altijd geïnteresseerd tonen in de aanleiding voor de festiviteiten. Is er een kindeke geboren? Is er iemand jarig? Herdenken we iemand? Zonder deze informatie is het immers knap lastig de daarbij horende beleefdheden uit te wisselen. Enige navraag heeft ons dan ook geleerd dat het Offerfeest gevierd wordt ter nagedachtenis aan de profeet Ibrahim (Abraham). Deze zou op verzoek van de ter plaatse vigerende god de bereidheid getoond hebben zijn zoon te offeren. De knaap zou Ismaïl geheten hebben, al staat dit her en der ter discussie aldus diverse bronnen. Wat zijn naam ook was, de knaap is er goed bij weggekomen, want op het moment dat vader het mes in zijn dierbare wilde steken gaf de Opdrachtgever te kennen met een schaap ook al behoorlijk in zijn nopjes te zijn. U kunt zich de blijdschap voorstellen. Dit verklaart tevens waarom men ten tijde van het Offerfeest vaak een schaap of lam slacht en vervolgens bereidt.

Lezers, wij zelf hebben voor vanavond een pastaatje met tonijn, tomaat, knoflook en creme fraiche op het programma staan. Wij wensen hen, die het aangaat, evenwel een fijn en smakelijk offerfeest. Dat het u moge bekomen.

 

Iron Maiden – Bring Your Daughter To The Slaughter

 

Genesis – Lamb Lies Down on Broadway

 

Slaughter – Up All Night

3vandaag nr. 154, 1 oktober 2008

 

Lezers,

 

De avond valt over een onstuimig Den Haag. De Stormwind trekt verder aan met het vervliegen van de laatste beetjes daglicht. Kalm sluit ik de voordeur achter me en zet het aktekoffertje naast de koperen paraplubak, de autosleutels in de schaal op het kastje in de hal. ‘Het is Zover’. Verbaasd over het hervonden gevoel van rust hang ik mijn jasje op een hangertje. Mobieltje uit, das af, manchetknopen los, overhemd in de wasmand.  Ik loop de gang weer in. In het voorbijgaan bewonder ik de getaande torso in de spiegel. Ik span mijn borstspieren even aan en kan tenauwernood een grommend geluid onderdrukken.

 

De traptreden kraken als ik afdaal in de halfduistere kelder. Stilte. Alleen het geluid van de regen die als zweepslagen tegen het kelderraampje slaat. Ik loop naar het verste eind van de ruimte, verplaats de tuinstoelen en til in een soepele beweging de voorraadkast opzij. Slechts een blikje erwten en worteltjes grijpt deze stoutmoedigheid aan om zich in een vrije val naar de kale, betonnen keldervloer te werpen. Ik vang hem in een reflex op met mijn glimmende Van Liers. ‘Soepel. Scherp.’ Dan verleg ik mijn aandacht naar de roestige stalen deur die met het verplaatsen van de kast is vrijgekomen. Instinctief gaan mijn vingers over het stoffige randje boven de deur vlak onder het plafond. Het begin van een grijns is van mijn gezicht te lezen als ik het koude metaal van de oude sleutel onder mijn vingers voel.

 

De geur van vocht en oude kolen komt me tegemoet als ik de kale stenen ruimte binnenloop. De fakkels naast de deur knetteren een paar keer hard als ik ze ontsteek, herwinnen dan het verloren gegane zelfvertrouwen en richten zich vol overgave op het verjagen van het duister. Het duurt niet lang of ik heb ook de met grote stenen omgeven vuurpot in het midden van de ruimte weer ontwaakt. Ik voel onmiddellijk hoe de hitte van het vuur brandt op mijn naakte huid. Dan verleg ik mijn aandacht naar de wanden. Van enige afstand laat ik mijn ogen geconcentreerd over de houten wandrekken gaan. Dan houden ze stil. Dit keer kan ik een grom niet onderdrukken. Hoe indrukwekkend hij ook altijd in de herinnering blijft, niets haalt het bij het gevoel van ontzag dat hij in werkelijkheid losmaakt. De Bijl die de Familie in 498 veroverde op een of andere Viking, die zijn dag duidelijk niet had. Een forse steel van ruim anderhalve meter van god-mag-weten wat voor Oerhout.  Hard en onbreekbaar als staal. Aan het uiteinde twee koppen van dof staal. Dof, met uitzondering van de vlijmscherpe randen. Ik pak hem op en voel hoe het gewicht mijn armspieren doet aanspannen.

 

De zware hamer komt keer op keer neer op het roodgloeiende staal. Zweet loopt over mijn gezwollen nekspieren. De Bijl laat zich gewillig aanscherpen tussen Hamer en Aambeeld. Het geluid van staal op staal weerkaatst hard op de kale muren. De deurbel. Ik schrik op uit mijn meditatieve geros. Laat de bijl los en zet koers naar de keldertrap. Onderweg gris ik een met robijnen ingelegde dolk van het rek. Weer de bel. ‘Vast die focking buurman weer. Altijd met zijn geluidsoverlast!’ Ongewild klemmen mijn vingers zich steviger om de dolk. Halverwege de keldertrap kom ik tot inkeer en voel de frustratie weer plaatsmaken voor de Kalmte. Het laatste beetje frustratie raak ik kwijt door de dolk met veel kracht in het hout van de laatste traptrede te slaan. Ik keer terug naar de kelder, pak de nog nagloeiende bijl en houdt hem met de stalen kop in de grote bak water naast de vuurpot. Het water begint wild te borrelen alsof het zich verslikt in het gloeiend hete staal.

 

Ik doe de kelderdeur weer achter me dicht en werp wederom een blik in de spiegel. Tevreden. Klaar. Lange strengen donker haar plakken tegen mijn bezwete gelaat. Het plaatstaal van de schouderstukken werpt een spookachtig licht over mijn wangen. Ik houd de bijl schuin voor mijn lijf zodat deze ook in het spiegelbeeld te zien is. Ik span de met leer omspannen biceps aan en maak een stotende beweging met de bijl. ‘Rock ‘n Roll!’. Dan valt mijn oog op de Ikea-wandklok in de hal. Half twaalf. ‘Let’s go.’

 

Mijn zware laarzen klinken luid op het asfalt als ik tussen de geparkeerde auto’s door de Fahrenheitstraat oversteek. Maar lang voordat het geluid de donkere gevels bereikt wordt het door de onvermoeibare wind opgepikt en weggevoerd. Ik loop westwaards, langs het ziekenhuis. Geen hond op straat. Ik loop de Nachtegaallaan af en loop het bos in. Nog steeds die Kalmte. Kalm, maar met een groeiende alertheid. De zware geur van het natte nachtelijke duinbos omsluit me. Ik steek de Nieboerweg over en het bos weer in. Dieper de duinen in. Op het gevoel.

 

Ik was er al vaker langsgefietst in de zomer, maar nu voelde ik het pas. ‘Hier is het. Dat ik dat niet eerder bedacht had…’ Ik bereik de top van het hoogste duin en kijk om me heen. Elke vezel gespannen nu. De storm licht in de verte bliksemend de Noordzee op. Een plotseling gevoel van verbondenheid met de woeste golven. Nog geen spoor van de Ander. Zou hij wel komen? Natuurlijk komt Hij. Ze zijn er Allemaal vanavond. In het hele land zijn ze door de storm aangewakkerd en op weg naar hun Ontmoeting. Of het nou is naar een havenhoofd in Rotterdam, of naar de brug over de IJssel bij Deventer. Ze zijn onderweg.

 

Dan gekraak in het kreupelhout onder aan de heuvel. Een bliksemflits reflecteert op een reuzachtig zwaard. Een oerschreeuw. Ik adem diep in, hef mijn Bijl hoog de nachtelijke hemel in en schreeuw uit de diepste krochten van mijn zijn: ‘There can be only One!!!!’ 

 

*** Queen - Gimme The Prize
*** Dio - Stand Up And Shout
*** Ozzy Osbourne - Mr.Crowley
*** Iron Maiden - Only The Good Die Young
*** Whitesnake - Judgement Day
*** Megadeth - Hangar 18
*** Type O Negative - Black No.1
*** The Cult - Rain
*** Gary Moore & Phil Lynott - Out In The Fields
*** Ozzy Osbourne - Gets Me Through
*** Iron Maiden - Fear Of The Dark
*** Accept - Balls To The Wall
*** Judas Priest - Breaking The Law

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑