Search

3vandaag

Tag

Jimi Hendrix

3vandaag nr.468, 26 februari 2010

Lezers,

Marrakech is nog zeven dagen van hier, maar uw Redactie kan het zand al proeven….

Jimi Hendrix – Castles Made of Sand

Neil Young & Crazy Horse – Cowgirl in the Sand

The Shangri-Las – Remember Walking In The Sand

3vandaag nr.419, 3 december 2009

Stevie Nicks – Edge Of Seventeen

Jimi Hendrix – Fire

Aerosmith – Nobody’s Fault

3vandaag nr.284, 17 februari 2009

 

 

Lezers,

vandaag wederom een willekeurige greep uit onze collectie…

 

Steppenwolf – Born To Be Wild (luister)

Eagles – Tequila Sunrise (luister)

Ann Peebles – I Can’t Stand The Rain (luister)

Bruce Springsteen – Queen Of The Supermarket (luister)

Dr.Dog – From (luister)

Queen – Fat Bottomed Girls (luister)

Waterboys – Higher In Time (luister)

Tom Petty – Into The Great Wide Open (luister)

Johnny Cash – Hurt (luister)

Jackson Browne – Late For The Sky (luister)

Black Sabbath – Paranoid (luister)

Jimi Hendrix – Manic Depression (luister)

Herman Brood – Never Be Clever (luister)

Thin Lizzy – Dancing In The Moonlight (luister)

Little Feat – All That You Dream (luister)

Fleetwood Mac – Never Going Back Again (luister)

Dave Matthews Band – Two Step (luister)

3vandaag nr.200, 21 november 2008

 

Lezers,

vandaag kwamen wij, na meer dan tien jaar, per email weer in contact met mevrouw Else L. te A. Else woont nu in A., met een vriend en twee kinderen. Heeft, na jaren kunstenaarschap nu een eigen bedrijfje.

Destijds in de zomer na ons laatste jaar gymnasium was Else een hippiemeisje uit de klas. Wij hadden door de jaren heen nooit zo heel veel contact met haar gehad. Else was een mooi meisje, op haar eigen zachte zweverige manier. Toch raakten wij in de laatste dagen van onze schooltijd bevriend. Een en ander resulteerde erin dat wij in de vakantie een aantal dagen in het huis van haar ouders in V. verbleven. Wij twee, en de hond. Waarom zij ons hiertoe uitgekozen heeft, is ons tot de dag van vandaag onduidelijk.

Wij kijken nog steeds op die dagen daar terug als onze hippiedagen, onze Summer of Love. Zij maakte iets in ons los. De rest van de wereld leek niet meer te bestaan. Terugkijkend zou ik niet meer durven zeggen of het een week was, of twee weken, dat wij daar samen waren. Het voelde in ieder geval als een hele zomer.

Een gemiddelde dag in Voorthuizen had een vast stramien. Wakker worden in de Gelderse Zomerzon die onverbiddelijk, maar uitnodigend, haar kamertje binnenstroomde. Dan de trap af de tuin in. Liggen in het gras, maar niet nadat er een paar broodjes was gebakken en de eerste GinTonic van de dag was bereid. Dan, als we gewend waren aan het ochtendlicht, moest de hond uitgelaten en boodschappen gedaan. Dan weer in het gras, meer GinTonic. Een jointje. Naast elkaar. Ons hoofd op haar, of andersom. Af en toe een innige omhelzing tussendoor. Gesprekken over het leven. Intense stiltes over het leven. Samen Zijn. Zo ging de dag voorbij. Na het eten weer de hond uitlaten. Nu de lange route. Langs de zandafgraving die een soort meertje vormde. Overdag een recreatiegebied, maar nu tijdens de late zomerschemering van God verlaten. Daar zaten we over het water te turen. Af en toe een flesje wijn erbij. We hebben er zelfs een keer gezwommen in het donker. Alletwee stoer in het ondergoed dat wel.

‘s Nachts lagen we dicht tegen elkaar aan. Zij verstond de kunst van het zich al draaiend tegen je aan te nestelen, op een manier waar mijn hart nog zwaar van kan worden. Uw Redactie werd natuurlijk, u dacht het al, smoorverliefd. De eerste Grote Liefde. Wat zij precies voelde is nooit helemaal duidelijk geworden. Zij was een vlinder. Niet te vangen. En uw Redactie was smoor. Nog steeds wordt de verhouding perfect bezongen in het nummer Ze Boog Zover Voorover van Herman van Veen, met een prachtige tekst van Rob Crispijn:

Zij is overal voor te vinden
en ik ben nergens tegen
we schreeuwden als twee uitgelaten kinderen naar elkaar.
Zij is overal voor te vinden
en ik ben nergens tegen
de één die ziet ze vliegen en de ander houdt van haar.

Lezers, zo gaan de dingen. De Eerste Grote Liefde. Intens was het, al is er eigenlijk nooit iets seksueels voorgevallen, niet eens gezoend. Na afloop van ons verblijf in V. heeft ze nog een nacht bij ons gelogeerd. Na een nacht kletsen, brak de zon alweer door de nacht heen. Toen hebben we gezoend. Eén lange zoen.

Ze zou nog twee weken in Voorthuizen blijven die zomer, maar toen wij haar de dag na de zoen belden (er waren geen mobiele telefoons nog) was ze vertrokken naar het noordelijke G.. Pas maanden later zagen wij haar weer. Maar de magie was gebroken. Wij hebben haar nog een aantal keren gezien tijdens de studentenjaren daarna. De magie mocht dan gebroken zijn, we hadden altijd iets bijzonders met elkaar. Zij kon je omhelzen en met je praten of ze je gisteren nog uitgebreid gesproken had. Ze gaf je het gevoel, de zekerheid meer, dat je in haar hart was.

Het emailcontact van vandaag begon met het uitwisselen van: wat doe je? Goh, kinderen, wat leuk… Dat soort dingen. Oprecht, maar van onze kant onwennig. Op de vlakte. Afsluitend na een zestal mails over en weer stelde ik voor dat ze maar een gil moest geven als ze een keer in Den Haag was; dat we dan misschien een kop koffie konden drinken. De mail terug was typisch Else, onverwacht, met een doelmatigheid die ze toen nog minder had: “Laten we gewoon nu wat afspreken, anders komt het er niet van. Dan gaan we even naar het strand ofzo.”

Lezers, het is ons al jaren duidelijk dat Else niet bij ons paste. Niet onze droomvrouw is. Maar soms is er iets dat sterker is. Iemand die altijd een plek heeft bij je. Iemand die je het zo onnoemelijk gunt dat ze gelukkig wordt. Wij hopen dat onder het genot van een kop koffie op het strand binnenkort bij haar te zien. Te zien dat ze op haar plek is. In haar Element.

Gedurende die lange Summer of Love heeft Else ons kennis laten maken met Bob Dylan, Neil Young, Jimi Hendrix. Natuurlijk kenden wij die al. Maar Else heeft ze leven gegeven. De urenlange discussies die we hadden, over de betekenis van teksten, of de pure schoonheid van een akoestische gitaarriff. Graag draaien wij vandaag daarom deze 3 liedjes ter ere van Else, en dat ze altijd Else mag blijven.

 

Bob Dylan – It Ain’t Me Babe

 

Neil Young – Heart of Gold

 

Jimi Hendrix – Little Wing

3vandaag nr. 194, 13 november 2008

 

 

Lezers,

 

Mitch Mitchell, de vernieuwende drummer bekend van zijn werk met Jimi Hendrix, is gisteren op 62-jarige leeftijd overleden. De lijkschouwer spreekt van een natuurlijke dood, al is het officiële onderzoek nog niet afgerond. Bij rocksterren is dit natuurlijk een belangrijk punt. Al zou men kunnen volhouden dat men bij die categorie bij een motor- of vliegtuigongeluk, of bij een overdosis danwel zelfmoord ook zou kunnen spreken van een natuurlijke dood. Maar dat terzijde.

De heer Mitchell was ten tijde van zijn overlijden in Portland op de laatste stop van een tour door de US langs 18 steden, spelend met de Experience Hendrix, een band ter ere van Jimi.

Mitchell, geboren in de UK, begon zijn showbizz-carriëre als een kindacteur, maar stopte hiermee om zich op de jazz en rockmuziek te storten. Hij was inmiddels een gewild sessiemuzikant toen hij in 1966 toetrad tot de Jimi Hendrix Experience. Drie jaar later stond speelde hij met Jimi het legendarische Woodstock concert. Mitchell wordt ook gezien als een van de drummers die aan de basis stond van de fusiondrumstijl. Deze stijl combineerde jazzinvloeden met rockmuziek.

Lezers, ze ontvallen ons dit jaar bij bosjes, de Groten der Muziek. Wij hopen maar dat het hier in 2008 bij blijft, maar kunnen u niets beloven. The Great Gig in de Sky heeft er in ieder geval een goede drummer bij.

 

Drum Solo Sweden, January 9, 1969

 

Hey Joe/Sunshine of your Love

 

Voodoo Child

 

 

 

 

3vandaag nr.187, 6 november 2008

 

Lezers,

wij willen met u toch nog even terug kijken op de Amerikaanse verkiezingen. Het is duidelijk dat er sprake is van een bijzondere gebeurtenis. De eerste zwarte president. Een historisch moment. Ook wij hebben dat zo gevoeld, en een enkel lid heeft, zo schreef hij ons, zelfs een traantje weggepinkt. Toch is er ook alle aanleiding de vreugde wat te dempen.

Het moge een ieder duidelijk zijn dat Obama het dichtst bij ons Europeanen staat, wat zijn gedachtengoed betreft. Al moeten wij natuurlijk nog zien wat er van komt. Maar goed: hij heeft mee dat de verhoudingen tussen democraten en republikeinen in het Huis van Afgevaardigden en in de Senaat inmiddels zodanig zijn dat hij van de Republikeinen weinig hinder heeft te verwachten. Toch moeten wij Obama niet vergelijken met de sociaal-democraten of liberalen in ons Hollandsch bestel. Obama zou met zijn club rechts van de VVD in onze Tweede Kamer moeten plaatsnemen als hij een Nederlandse partijleider zou zijn. Wij zijn dus blij dat hij succesvol is in de USA en niet in Nederland!

Wat ons verder heeft verbaast is dat aldoor gesproken werd van een landslide-victory. Dit misverstand wordt een beetje in de hand gewerkt door het Amerikaanse kiesstelsel. In dit systeem is het in de meeste staten zo dat, als een kandidaat de meerderheid van de stemmen krijgt in de staat, hij alle kiesmannen die die staat heeft op zijn naam krijgt. Zo haalde Obama in Florida 51% van de stemmen, maar kreeg hij toch alle 27 kiesmannen op zijn naam. Uiteindelijk kreeg Obama zo 349 (68%) kiesmannen en McCain maar 163 (32%). Door dit systeem lijkt het alsof Obama ruim gewonnen heeft en het gros van de Amerikanen zijn komst verwelkomd. Niets is echter minder waar: van de Amerikanen die hun stem uitgebracht hebben, deed 53% dit op Obama en 46 % op McCain. Een hele andere verhouding dunkt ons!

In het genoemde systeem is het dus in theorie mogelijk dat, als Obama in elke staat 1 stem meer had gekregen dan McCain, hij 100% van de kiesmannen had gekregen. Dat zou pas een landslide lijken, maar zou betekenen dat Obama in totaal 51 stemmen meer had dan McCain. Wij vinden dan ook dat van een landslide-overwinning geen sprake is.

Samenvattend is Amerika dus niet ineens een sociaal-democratisch of liberaal land. Integendeel: 57 miljoen Amerikanen kozen voor McCain. 57 miljoen kiezers die vanuit Europees opzicht ultra-conservatief of zeer religieus zijn. Tel daarbij op de 64 miljoen Obama stemmers, die ook niet uitblinken in het sociaal-democratisch gedachtengoed en de werkelijke aard van de USA is helder. Als het in Nederland ooit die kant uit zou gaan, lezers, dan overwegen wij serieus te emigreren…

Lezers, wij zijn natuurlijk blij dat Obama gewonnen heeft. Wij zijn natuurlijk blij dat we van Bush afzijn. Wij zijn natuurlijk van mening dat het een historisch moment is. Tuurlijk. Maar wij wilden het toch even kwijt. U kent ons….

Wij laten nu onze bloeddruk weer geleidelijk dalen. We moeten ons niet te druk maken. Immers: It’s just the way it is….

 

The Rembrandts – Just The Way It Is, Baby

Dixie Chicks – Landslide

Jimi Hendrix – If 6 Was 9

White collared conservative
flashing down the street,
Pointing their plastic finger at me.
They’re hoping soon my kind will drop and die,
But I’m gonna wave my freak flag high, high.

3vandaag nr.179, 27 oktober 2008

 

Lezers,

wij merken dat ook u te lijden heeft onder de crisis. Wij nemen het u dan ook niet kwalijk dat u niet massaal over de brug bent gekomen met bijvoegelijk naamwoorden, zoals wij u eerder verzochten.

Het is te danken aan de heer Zutphen dat wij vandaag toch gebruik kunnen maken van deze naamwoorden. Hij zond ons, vrijgevig als hij is, maar liefst 3 bijvoegelijk naamwoorden: Rood, Wild en Oud. Bij gebrek aan andere bijvoegelijk naamwoorden zien wij ons genoodzaakt deze vanavond alweer uit te geven.

Wij hopen dat u ons alsnog bijvoegelijk naamwoorden doet toekomen!!!

 

The Band – The Night They Drove Old Dixie Down

Jimi Hendrix- Red House

The Rolling Stones – Wild Horses

3vandaag nr.162, 10 oktober 2008

 

Lezers,

 

Wij hebben ons vandaag door Wijzen uit het Oosten laten voorlichten over bouwen. En dat heeft toch wel tot een aantal eye-openers geleid. Zo blijken wij, eenvoudige menschen viesch van Klei en andere Zaken waar handen en/of kleding besmet van zou kunnen raken, nogal eens te spreken van ‘bouwbedrijven’ of ‘De Bouw’ zo u wilt. Wij blijken daar veel te generalistisch in te zijn. Een onderscheid moet gemaakt worden tussen grond-, weg- en waterbouw, woningbouw en utiliteitsbouw. Dat wisten wij niet, maar zijn altijd groot voorstander van 3delingen.

Nu wij ons deze kennis hebben eigen gemaakt, zouden wij 3vandaag niet zijn als wij deze kennis niet onmiddellijk ten nutte maken in de muziek. Muziek is als het leven, lezers. In het leven wordt er gebouwd, maar in de muziek ook wel degelijk. Hoe zien we de verschillende bouwstijlen muzikaal terug???

Eerst dan maar eens kijken naar de Weg-,Water- en Grondbouw. Dit genre is veelvuldig terug te vinden in de muziek. Zo worden er regelmatig bruggen gebouwd in de muziek. Zo bouwen Simon en Garfunkel een brug, over getroebleerd water nog wel, van hun eigen lijven in Bridge Over Troubled Water. Cher suggereert in Love Can Build a Bridge dat een bouwer niet eens nodig is. Elton John bezingt in zijn Shoot Down The Moon een mindere bouwgod: “You can build a bridge between us but the empty space remains.” Dat lijkt ons niet de bedoeling. Een andere voorbeeld in dit genre is natuurlijk Working On The Highway van Bruce Springsteen.

Ook de woningbouw is veel bezongen. Neem Alice Cooper die een huis van vuur (en liefde) bouwt in House of Fire. In Build van The Housemartins worden zelfs én huizen én wegen gebouwd. Een veelzijdig bouwbedrijf in die zin.

De moeilijkste categorie, muzikaal gezien, blijft de utiliteitsbouw. De muzikant heeft weinig feeling met het bouwen van scholen, ziekenhuizen, fabrieken en dergelijke. Bezien vanuit de maatschappelijke beschermingsfunctie van het bouwwerk (en dus niet een eventuele woonfunctie) in kwestie, zou men Castles Made of Sand van Jimi Hendrix nog kunnen inpassen in deze categorie.

Lezers, wij zijn benieuwd of u met deze kennis aan de slag kunt en horen graag uw inbreng in de 3 groepen bouwliederen. Tot die tijd feliciteren wij Zutphen nogmaals, en spelen u enkele bouwliederen.

The Housemartins – Build

Paul Simon & Art Garfunkel – Bridge Over Troubled Water

Alice Cooper – House Of Fire

Jimi Hendrix – Castles Made of Sand

3vandaag nr.149, 23 september 2008

 

Lezers,

 

vandaag wisten wij in het nieuws te lezen hoe een zeppelin door onverlaten was losgesneden en aldus aan de wandel is gegaan. Hij werd nog gesignaleerd boven Stadskanaal, maar daarna is van het acht meter lange zweeftuig geen spoor meer te bekennen. De media spreken er schande van.

 

Maar u kent 3vandaag: wij gaan niet met de meute mee in dit soort zaken. Eerlijk gezegd hebben wij ons altijd verzet tegen het aan de grond binden van luchtvaartuigen. Dat soort Tantalus-kwellingen mag men niets of niemand aandoen. Stelt u zich eens voor: boven u de uitgestrekte blauwe lucht. En de wetenschap dat u vrij en zonder hulp zou kunnen vliegen… Om dan met enkele touwen aan de vaste bodem te worden gebonden is schandalig.

 

Lezende het nieuwsbericht werden wij welhaast emotioneel. Wij stelden ons de zeppelin voor. Gniffelend in zijn knuistje als een ondeugend kind, terwijl hij langzaam maar zeker opstijgt. ‘Ziet niemand me?’ Allengs worden de huizen kleiner en kleiner. ‘Het lukt!, knappe jongen die me nu nog aan de grond krijgt..’. Dan krijgt de zachte herfstbries vat op onze avonturier. Waar gaat de tocht heen? Niemand die het weet. Het maakt ook niets uit. Na de kwelling van de gevangenschap is de reis belangrijker dan het doel. Steden en dorpen trekken voorbij. Weilanden, rivieren, zeeën, trekvogels, wolken. Heerlijk.

 

Lezers, wij voelen dit als een gedenkwaardig moment. Je komt niet vaak van dit soort opbeurende nieuwsberichten tegen. U weet met ons hoe heerlijk het kan zijn om gewoon even weg te drijven. Achterover leunen, ontspannen en gewoon te zien waar het schip strand. Vannacht dromen wij dat wij een zeppelin zijn wiens touwen losgegooid worden. Waar we heen drijven zien we wel. Als u als lezer ook meedroomt, dan vullen wij de lucht vannacht met voortdrijvende zeppelins. Vrij als een vogel, niemand die ons iets doet. Wat moet dat een mooi beeld zijn als morgenochtend de zon op komt….

 

Jimi Hendrix – Drifting

 

Rolling Stones – Drift Away

Paul Butterfield Blues Band – Driftin’ Blues

Blog at WordPress.com.

Up ↑