Search

3vandaag

Tag

john mellencamp

Nieuw: John Mellencamp – No Better Than This

Advertisements

Genoeg

Rente op spaarrekening 1,5%. (en die op tienjarige Staatslening laagste sinds 16e eeuw)

Inflatie 1,6%. (en de geldpers is weer aangezet)

Beurzen onderuit. (want angst voor double dip zit diep)

Huizenmarkt op slot. (want onzekerheid over hypotheekrenteaftrek)

Bouw verliest 40.000 banen in 2010. (maar komt al jaren vakmensen tekort)

MSD doekt vestiging Oss op (maar JPB heeft wel fan-tás-tisch Innovatieplatform)

Banken verstrekken minder leningen. (maar wel weer bonussen)

pffff…..

‘k Heb wel weer een beetje genoeg van dit recessie-gedoe. Mensen worden er zo sip van.

Could someone please stop this ride? I’d like to get off now.

John Mellencamp – Hard Times For an Honest Man

Peter Gabriel & Kate Bush – Don’t Give Up

Billy Joel – Allentown

3vandaag nr.525, 26 juni 2010

Lezers,

we zijn er weer. Wij hadden ons een weekje verschanst in het, niet altijd even zonnige, Noord-Italië.

Vandaag doen we er 3 van de heer Mellencamp. Hij heeft namelijk net een 4-cdbox uitgebracht onder de titel: On The Rural Route 7609. Wij horen daar goede geluiden over… vandaar dus…

John Mellencamp – Peaceful World
John Mellencamp- Ain’t Even Done With the Night
John Mellencamp – Hurts So Good

So Long

Toen ik in 1994 als een van de eerste studenten in Nederland de beschikking kreeg over internet en e-mail, kon ik niet vermoeden hoe leuk het zou worden met dat wereldwijde web. Maar dat was natuurlijk ver vóórdat Avenue Q hun briljante toelichting op het fenomeen gaven- hier in een versie van de cast van Sesam Straat:

Maar dat even terzijde.

Nee, nog veel beter is wel dat wij via het www deze dagen in contact komen met oude vrienden. Dit blog bewijst dat. Maar ook de reunie van de befaamde Masters of Disaster had lang op zich laten wachten zonder de zegeningen van internet. En onlangs trof Zutphen tot wederzijdse vreugde na vele jaren een vriendinnetje uit Engeland op Facebook.

Daarom drie over oude vriendschappen: één over hoe het vroeger was. Eén vriendschap die is hervonden. En één die nog wordt gezocht.

John Mellencamp – Theo and Weird Henry

Michelle Shocked – Anchorage

Fisher Z- So Long

illustratie: “Old Friends” van Fred Gibbons

3vandaag nr.239, 1 januari 2009

 

Lezers,

Heden lazen wij de column van de Heer Dijkshoorn op nu.nl. Hij betoogt in zijn schrijven dat Nederland niets geleerd heeft van de moord op Theo van Gogh. Tot zijn verbazing stelt hij vast dat Nederlanders, ondanks het geldende tereuralarm, er een dorpse mentaliteit op na houden. De Nederlander is naief in diens visie op de dreigende gevaren. Dijkshoorn spreekt in dat kader van ‘stuitende wereldvreemdheid’ en ‘Dorpsdenken’. Hij verwijst in dat kader ook naar de, onlangs gebleken, slechte beveiliging van ons regeringsvliegtuig. De reactie van het volk en van de regering vindt hij ervan getuigen dat Nederlanders leven in een ansichtkaart van Sonneveld. ‘Wereldvreemdheid tegen de klippen op’. Om zijn beweringen kracht bij te zetten verhaalt hij dapper hoe hij tijdens oud en nieuw zomaar iedereen op de Amsterdamse Nieuwmarkt had kunnen opblazen. Niemand hield hem in de gaten.

Dijkshoorn geeft natuurlijk niet aan hoe het dan wel zou moeten. Zoals hij stelt laat de terrorist zich niet herkennen aan diens lange baard en kromzwaard. De terrorist zal niet rondwandelen met de bomdraden uit diens rugzak. Zoals hij zelf al aangeeft: Dijkshoorn had zomaar zelf de Nieuwmarkt kunnen opblazen. En morgen kan hij zomaar hetzelfde doen op Utrecht Centraal, of waar dan ook. En dat kunt u ook. En uw redactie kan hetzelfde doen. Of misschien uw buurman. Wat wil Dijkshoorn van ons?

Verwacht hij dat wij u, de lezer, scherp in de smiezen houden? Daar lijkt hij wel op uit te zijn. Wellicht betrappen wij u op radicaal bloggedrag en verklikken wij u. Of moet u, de lezer, hetzelfde bij ons doen? Dienen wij dagelijks onze buurman door diens raam bespioneren of hij bommen aan het brouwen is? Of zou hij het in de kelder doen? Of moeten we instellen dat een ieder zijn of haar rugzak laat onderzoeken door de authoriteiten alvorens van huis te gaan? Of schieten we iedereen neer die zich ‘verdacht’ gedraagt in of nabij het openbaar vervoer? Wat wil Dijkshoorn van ons?

Ja, het heeft ons verbaast dat de heer Stegeman zomaar bij Defensie naar binnen kon en zomaar bij het regeringstoestel kon komen. Het is goed dat Stegeman dit soort zaken aan de orde brengt. Wij zijn ook zeer geschrokken toen Theo van Gogh vermoord werd. Is dat wereldvreemd? Dorpsmentaliteit? Wat wil Dijkshoorn van ons?

Wij moeten niet denken aan de door Dijkshoorn kennelijk gewenste maatschappij van Oost-Duits aandoende burgerspionage en paranoia. Zijn wij daarmee dorps en naief?  Wij beseffen ons de gevaren die er op de loer liggen. Maar het dagelijks leven daardoor laten beheersen is het overgeven aan de wil van de terrorist, wiens doel nu juist is dat te verstoren. Wij herinneren ons hoe, daags na de aanslagen op de metro in Londen, een journalist een interview had met een dappere, oudere dame, die met de net weer geopende metro meeging. De journalist vroeg haar of zij niet doodsbang was. De dame bevestigde deze angst, maar met een plots krachtdadige gezichtsuitdrukking deelde zij de journalist en de wereld mee dat zij zich niet door zo’n terrorist in haar huis zou laten opsluiten. Dan maar het risico slachtoffer te worden van een aanslag. Een wereldvreemde dame uit het dorpsche Londen?

Lezers, wij willen onze buurman ‘s ochtends gewoon gedag kunnen zeggen, zonder ons af te vragen of hij net semtex heeft staan kneden. Wij willen uitgaan van het goede in de mens. Niet omdat wij denken dat dat altijd aanwezig is, maar omdat wij ons daar prettig bij voelen. Wij voelen ons dan beschaafd en hopen met dezelfde beschaafdheid tegemoet getreden te worden. Dat zal misschien niet altijd (meteen) zo zijn, maar wij voelen ons daar prettig bij. Als dat dorps en wereldvreemd is, dan zijn wij dat maar.

Wij zullen de (Turkse) bakker, (islamitische) slager en de (Chinese) kruidenier in ons Dorp hartelijk blijven groeten. Waarschijnlijk zal de Heer Dijkshoorn ons dan opschrijven in zijn Oost-Duitse boekje. So be it. Wij leven prettig bij die wereldvreemde gedachte, die al vertolkt werd door de altijd Dorpsche Bob Dylan in zijn Talkin’ World War III Blues: “I’ll let you be in my dreams, if I can be in yours.”  Vergis u niet Heer Dijkshoorn, dit is geen teken van zwakte of naïeviteit!  Dit is ons toonbeeld van kracht en onverzettelijkheid.

Lezers, wij wensen u een wereldvreemd en dorpsch 2009.

 

Bob Dylan –  Talkin’ World War III Blues

 

John Mellencamp – Small Town

 

Wim Sonneveld – Het Dorp

3vandaag nr. 224, 17 december 2008

 

Lezers,

Ook wij kijken terug. De jaaroverzichten en -lijstjes vliegen u om de oren. Wij willen u niet meer hiervan opdringen. Toch zijn wij benieuwd naar uw beleving van het jaar. Heeft u over een of ander onderwerp een top 3 in te brengen, dan zijn wij hier natuurlijk zeer benieuwd naar.

Terugkijkend was dit een bijzonder jaar voor 3vandaag. Het was immers in dit jaar dat wij verhuisten naar dit medium. Wij menen dat wij u dit jaar ook een aantal aardige nummers hebben voorgeschoteld, al dan niet voorzien van een schrijfsel van een van de redactieleden. Ook hebben wij een aantal nieuwe sterren aan ons firmament mogen verwelkomen. Zo waren wij erg te spreken over de nieuwe albums van Blitzen Trapper, Old Crow Medicine Show en The Avett Brothers. Van welke muziek werd u dit jaar warm, lezer?

Toch hebben wij, terugkijkend, een aantal nieuwe topalbums gemist. Laten wij er voor de zekerheid nog even 3 meenemen.

 

John Mellencamp – Longest Days (van: Life, Death, Love And Freedom)

 

B.B. King – Sitting On The Top Of The World (van: One Kind Favor)

 
Raphael Saadiq – 100 Yard Dash (van: The Way I See It)

Nebraska

Het gaat al een poos slecht met banken en aandelenkoersen en dus kopte vanmorgen de voorpagina van NRC  onvermijdelijk met ‘Angst voor recessie wordt snel groter’. Dat het regionale dagblad al weken in chocoladeletters het einde der tijden verkondigt, baarde mij geen opzien; maar nu de NRC het r-woord noemt wordt het wel serieus.

Eind jaren ’70 vielen in veel Westerse economieën rake klappen, en niet in de laatste plaats in de VS: inflatie, rente én werkloosheid vlogen eensgezind boven de 12%, wat leidde tot een complete kaalslag in Rust Belt USA. Voeg daar een paar honderdduizend getraumatiseerde Vietnamveteranen aan toe en de stemming is gezet. Slecht voor de nachtrust van de gemiddelde blue collar Amerikaan in Ohio, Indiana of Michigan, maar het inspireerde wèl een complete lichting muzikanten tot een indrukwekkend oeuvre, dat bekend zou worden als Heartland Rock.

Artiesten als Bob Seger, Tom Petty, John Cougar Mellencamp en Bruce Springsteen zijn de bekendste heartland-rockers. Zoals Springsteen-biograaf Dave Marsh aanhaalde, gaan veel van hun teksten over isolation: fysiek (bijvoorbeeld Springsteens Badlands), economisch (zoals Billy Joels Allentown en Segers Makin’ Thunderbirds over de teloorgang van de industrie) en persoonlijk (als in Mellencamps Paper in Fire).

Bijzonder in Heartland Rock is dat hoewel de teksten vaak gaan over de eenzaamheid, frustratie en de desillusie over The American Dream, de muziek energiek en krachtig is: luister bijvoorbeeld naar Hollywood Nights, Hungry Heart of American Girl. Dat geeft dit genre vaak iets onverwoestbaar optimistisch: ondanks alle heartbreak and despair in hun verhalen, komen de personages er wel weer bovenop.

Maar werkloosheid, torenhoge schulden, sociaal isolement, een oorlogstrauma: soms wordt het zelfs de grootste optimisten te veel en raken zij in hun wanhoop op het verkeerde pad. Op zijn album Nebraska vertolkte Springsteen de weinig opwekkende zelfkant van the Heartland. Oorspronkelijk waren de nummers van Nebraska bedoeld voor arrangementen met de complete E-Street Band. Er schijnt zelfs zo’n versie van het album te zijn opgenomen.

Toch besloten The Boss en zijn management indertijd dat de akoestische demo’s die waren opgenomen in Springsteens slaapkamer op een viersporen recorder, veel beter recht deden aan de bedoelde sfeer. En aldus werden deze opnames op de plaat gezet.

Het resultaat is een folk-achtige, weinig opwekkende, maar wel ijzersterke schets van de malaise van working class America begin jaren ’80. Schrijnende verhalen vaak, van mensen die worstelen om het hoofd boven water houden, en soms compleet de weg kwijtraken. Het meest extreme is in dat verband het titelnummer, het waargebeurde verhaal van spree killer Charles Starkweather die in de jaren ’50 een spoor van verderf zaaide in Nebraska en Wyoming- onder andere verfilmd in Badlands en Natural Born Killers.

Maar ook Ralph, aka Johnny 99, zat het niet mee:

Well they closed down the auto plant in Mahwah late that month
Ralph went out lookin for a job but he couldn’t find none
He came home too drunk from mixin’ tanqueray and wine
He got a gun shot a night clerk now they call him Johnny 99

Down in the part of town where when you hit a red light you don’t stop
Johnny’s wavin’ his gun around and threatenin’ to blow his top
When an off-duty cop snuck up on him from behind
Out in front of the club tip top they slapped the cuffs on Johnny 99

Well the city supplied a public defender but the judge was mean John Brown
He came into the courtroom and stared young Johnny down
Well the evidence is clear gonna let the sentence son fit the crime
Prison for 98 and a year and well call it even Johnny 99
A fist fight broke out in the courtroom they had to drag Johnny’s girl away
His mama stood up and shouted judge dont take my boy this way
Well son you got a statement youd like to make
Before the bailiff comes to forever take you away

Now judge I had debts no honest man could pay
The bank was holdin’ my mortgage and they were gonna take my house away
Now I ain’t sayin that makes me an innocent man
But it was more ‘n all this that put that gun in my hand

Well your honor I do believe I’d be better off dead
So if you can take a mans life for the thoughts thats in his head
Then sit back in that chair and think it over judge one more time
And let ’em shave off my hair and put me on that killin’ line

Jaap en Dieneke

Rond het middaguur had ons provinciestadje terrasjes in de aanbieding. En aldaar in het herfstzonnetje, zoals gebruikelijk, ruim uitzicht op de liefde, rijp en groen door elkaar.

Mijn geliefde en ik zijn alweer zo’n dertien jaar gelukkig met elkaar. Duidelijk van de eerste categorie, dus. De tweede zat er ook.

Ze zaten een ijsje te eten bij La Venezia. Ik denk een jaar of zeventien. Hij type nonchalante hockeybal: donkere krullen, spijkerbroek, longsleeve t-shirt onder z’n polo en een baseballpet. Zij type degelijk paardenmeisje: blond staartje opgestoken, modieuze zonnebril en roze bloesje. Ze zat op zijn schoot, één schoentje bungelend op de toppen van de tenen.

Hij knuffelde haar en stal een kusje. Zij giechelde, licht gegeneerd op dat volle terras. Het was duidelijk dat ook hij liever ergens anders had gezeten met haar op schoot.

Hij krabte achter z’n pet. “Ik heb zo’n zin om naar Amsterdam te gaan”, zei hij. “Heb het hier wel een beetje gezien.”

Zij streelde z’n wang. “Ach joh, als je daar woont ga je het hier ook weer missen. Vind je het niet jammer jammer om het hier achter te laten? ‘t Gaat wel snel nu, hoor.”

Lieve Jaap en Dieneke- want zo heten jullie vast-, deze is voor jullie:

John Mellencamp – Jack and Diane

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑