Search

3vandaag

Tag

paul simon

Sunday Gospel

Zusters en broeders,

waarde goedgelovigen, beminde zondaars,

In deze donkere dagen,

en striemende noorderwind,

liggen kilte en wanhoop op de loer.

Ik zeg:

liggen kilte en wanhoop

op de loer!

De regen verkleumt de botten

plengt als koude tranen.

Ik zie duizenden zielen zoeken,

duizenden zielen–

ze zoeken eenzaam naar warmte.

Laat ze niet dwalen,

laat ze niet langer dwalen!

Geef hen die zoeken de warmte die hen toekomt–

steek uw handen uit,

en zet de naald in de groef.

Ik zeg:

zet de naald

in de groef!

En de volumeknop open!

Open!

Open!

Oooooohhh-pen!

Oooooohhh-PEN!!

Laat de klanken in hen komen!

Yeah-heeaaaahhhh…..!!

Neil Diamond – Brother Love’s Traveling Salvation Show

Blood Sweat and Tears – Hi de Ho (That Old Sweet Roll)

Paul Simon – Loves Me Like A Rock

3vandaag nr.354, 27 juni 2009

 

Lezers,

wij genieten nog na van ons verblijf in Italië. Alle reden dus om een lekker deuntje te fluiten. Wij hebben wat musici bereid gevonden een fluit in het zakje te doen. Fluit u mee?

 

Elvis Presley – A Whistling Tune

 

John Lennon – Jealous Guy

 

Paul Simon – Me & Julio Down By The Schoolyard

3vandaag nr.278, 10 februari 2009

 

Oude Liefde

U kunt mij meer vertellen,
Maar ik zeg u keer op keer:
Oude Liefde roest nu eenmaal sneller
Dan het roesten van Oud Zeer.

– Marc, februari 2009 –

Eric Clapton – Old Love

 

Dave Stewart – Old Habits Die Hard

 

Paul Simon – Still Crazy After All These Years

Verkiezing Schurk van het Jaar 2008

daltons

Het is weer de tijd van het jaar voor Terugkijken, Overzichten en Lijstjes Maken. De Volkskrant waagde zich jongstleden zaterdag aan een jaaroverzicht in persfoto’s. Met, naast de nodige vlieg- en natuurrampen,  uiteraard een aanzienlijke portie bloed, oorlog en andere menselijke ellende.

Nee, 2008 was geen best jaar.

Je hoeft geen Nobelpijswinnaar te zijn om te snappen dat veel van de misère wordt aangericht door, jawel, mensen.

Dat gaat doorgaans volgens een tamelijk universeel recept: één of twee Ellendelingen zijn uit op macht en geld en bedenken een Waanidee. Ze verzamelen een stelletje Meelopers om zich heen, en beginnen met onheil. Daarbij worden ze passief gesteund door Jaknikkers en Wegkijkers- die laatste hebben wel een naar vermoeden over wat er aan de hand is, maar weten genoeg om te weten dat ze niet meer willen weten.

Het bracht mij op het idee om op dit forum iemand te verkiezen tot  Schurk van het Jaar.

In de uitwerking ervan realiseerde ik mij evenwel dat de ene Schurk de andere natuurlijk niet is. En dat een rechtstreekse vergelijking tussen de kandidaten allicht zal leiden tot opgetrokken wenkbrauwen bij zowel slachtoffers als daders. Om nog maar te zwijgen van rechtszaken in de trant van: “Hoe durfde u mij, een eenvoudige CEO van een financiële instelling, te vergelijken met een bloeddorstige dictator uit een Afrikaanse bananenrepubliek?” Om maar een willekeurig en volstrekt verzonnen voorbeeld te noemen.

Ik heb daarom maar besloten om categorieën aan te maken, te weten: I. Misdadige Staatshoofden en Regeringsleiders, II. Wanpresterende en Frauderende Topmanagers en III. Overig Gespuis. Binnen de eigen categorie kan het addergebroed dan naar hartelust met soortgenoten strijden om de dubieuze eer.

Categorie I wordt toegezongen door niemand dan Bob Dylan met Masters of War. Er is een ruim aanbod aan kandidaten: wordt het president/premier Poetin voor de aanval op Georgië? Of premier Olmert, die op de valreep van 2008 en bij wijze van verkiezingsstunt met grof geweld Palestijnse burgers in Gaza aanvalt? Maar de lat ligt hoog. Ik draag in de eerste plaats voor Robert Mugabe van Zimbabwe. Hij heeft de economie van zijn land volstrekt om zeep geholpen door blanke boeren met geweld van hun land te jagen en laat zijn volk nu creperen van de cholera. De tweede kandidaat is een groep, te weten de militaire junta in Birma  onder leiding van generaal Than Shwe; zij hebben ervoor gezorgd dat een verwoestende orkaan in hun land veel meer slachtoffers kon maken dan nodig was, door bijna een maand lang hardnekkig noodhulp te weigeren. In totaal kwamen naar schatting 140.000 mensen om. De derde is Radovan Karadzic; hij haalde dit jaar het nieuws door te worden gearresteerd wegens oorlogsmisdaden. Eerder was hij aanstichter van een oorlog die ongeveer 70.000 Bosniërs het leven kostte.

Speciaal voor  Categorie II schreef Paul Simon Stranded in a Limousine. Ook hier weer ruim keus in 2008: De directie van het Chinese zuivelconcern dat melamine door de babymelk mengde? Wat te denken van het duo Votron-Lippens, goed voor het verdampen van ettelijke miljarden aan zuur verdiende spaarcentjes van gewone Belgen en Nederlanders, omdat ze tegen beter weten in ABN Amro wilden overnemen? Saillant detail is dat zowel Lippens als Votron voor deze actie nog een bonus van ettelijke miljoenen bedongen. Of Bernard Madoff, een Amerikaanse vermogensbeheerder die 50 miljard (!) euro verstommelde in een pyramidespel. Of misschien is hier wel een nominatie op zijn plaats voor de duizenden Jaknikkers en Wegkijkers op Wall Street die grof geld hebben verdiend aan de verkoop van ondeugdelijke hypotheken en zo een bom legden onder het mondiale financiële systeem?

In de Categorie III. Overig Gespuis een bont gezelschap. Ik stel voor dat de winnaar onder handen genomen wordt onder begeleidende klanken van onze vrienden van AC/DC met If You Blood. Ten eerste de Oostenrijker Josef Fritzl die in april werd opgepakt nadat hij zijn dochter 24 jaar lang in zijn kelder had opgesloten en zeven kinderen bij haar verwekte. Ten tweede de leiders van FARC- ooit maoïstisch rebellenleger, nu ordinaire Colombiaanse cocaïnecriminelen-  uit wiens handen Ingrid Bettancourt jongstleden zomer werd bevrijd. De derde: heeft u nog suggesties?

De lijnen zijn open, laat uw stem horen.

3vandaag nr. 174, 22 oktober 2008

 

Lezers,

Waar sommige sites vieren dat iets vijftig of honderd jaar geleden is, hebben wij dat bij 3vandaag meer met 33 jaar. Wat was er 33 jaar geleden? Nu ja, in oktober 1975 kwam het album Still Crazy After All These Years van Paul Simon uit. Dat moment willen wij hier niet zomaar voorbij laten gaan. Om dat te vieren hebben wij hieronder 3 videokaarsjes van dat album aangestoken die u stuk voor stuk mag uitkijken.

I Do It For Your Love

We beginnen met het fraaie I Do It For Your Love. Die titel lijkt te kunnen aansturen op een overtuigend, romantisch nummer. Maar niets is minder waar. Het eerste couplet doet al vermoeden welke kant het uit gaat:

We were married on a rainy day
The sky was yellow
And the grass was gray
We signed the papers
And we drove away

Zegt u nu zelf: het zou optimaler kunnen beginnen… Hoewel het stel een dappere poging doet, laat de dofheid van het tweede couplet toch doorschemeren dat het tegen beterweten in is:

The rooms were musty
And the pipes were old
All that winter we shared a cold
Drank all the orange juice
That we could hold

Zelfs zijn dappere poging er nog iets van te maken valt in het water:

Found a rug
In an old junk shop
And I brought it home to you
Along the way the colors ran
The orange bled the blue

Het wordt een levenlang aanmodderen, zoveel is duidelijk: 

Love emerges and it disappears

Prachtig! Dit alles op uw video door onze oude Toots voorzien van huilende harmonica voor het ouderwetsche Baantjer-gevoel.

 

50 Ways to Leave your Lover

Gelukkig is er altijd een uitweg. Nou ja, 50 uitwegen, als we de dame uit 50 Ways To Leave Your Lover mogen geloven. Zij ziet hoe slecht zijn relatie is en schiet graag te hulp. Natuurlijk met goede bedoelingen:

She said it’s really not my habit to intrude
Furthermore, I hope my meaning won’t be lost or misconstrued
But I’ll repeat myself, at the risk of being crude
There must be fifty ways to leave your lover

Het duurt even, maar langzaam wordt zijn interesse gewekt:

She said it grieves me so to see you in such pain
I wish there was something I could do to make you smile again
I said I appreciate that and would you please explain
About the fifty ways

En, lezers, dan slaat ze met succes toe. Ze weet hem te overtuigen. Daar kon u op wachten:

She said why don’t we both just sleep on it tonight
And I believe in the morning you’ll begin to see the light
And then she kissed me and I realized she probably was right
There must be fifty ways to leave your lover

Weer een prachtige tekst, dunkt ons. Ons advies in dit kader: Ga aan de Rol, Paul!

 

Still Crazy After All These Years

Ja, lezers, en dan komt hij haar een paar jaar later toch weer tegen:

I met my old lover
On the street last night
She seemed so glad to see me
I just smiled
And we talked about some old times
And we drank ourselves some beers
Still crazy afler all these years

Gezellig toch? Nou, niet als je altijd nadien alleen gebleven bent. Dan kan zo’n fijne ontmoeting je mooie maar weer aan het denken zetten. Zeker als je niet zo snel contact maakt of verliefd wordt:

Im not the kind of man
Who tends to socialize
I seem to lean on
Old familiar ways
And I aint no fool for love songs
That whisper in my ears
Still crazy afler all these years

Maar hij houdt zich groot. Hij houdt naar zichzelf toe de schijn op dat het allemaal toch niets voorstelt:

Four in the morning
Crapped out, yawning
Longing my life a–way
Ill never worry
Why should i?
Its all gonna fade

Iedereen zeurt aan zijn hoofd over hoe het nou moet met hem, terwijl hij maar wat naar buiten kijkt. Zo wordt hij langzaam ouder en ouder, terwijl hij nog steeds aan haar denkt…

Now I sit by my window
And I watch the cars
I fear Ill do some damage
One fine day
But I would not be convicted
By a jury of my peers
Still crazy after all these years

33 keer dank Paul, voor dit schitterende album!

3vandaag nr.157, 5 oktober 2008

 

Lezers,

 

1. Vandeweek bezochten wij de voorstelling Pleinvrees van het Nationale Toneel. Pleinvrees is ‘een hartverscheurende komedie over zes mensen op zoek naar contact. Ze worstelen zich met een uitgestreken gezicht door het dagelijks leven’.

2. Vandeweek besloten wij gezien het weer de bezem eens goed door het huis te halen. Zoals dat gaat blijft men dan de halve middag hangen bij de schoenendoos vol met oude foto’s.

3. Gisteren dronken wij rode wijntjes met een vrouw waarvan wij, inmiddels enige tijd, weten dat zij niet degene is waarmee wij oud en grijs willen worden (andersom ook niet trouwens). Aan de orde kwam het ongebonden zijn, en de angst dat dat zo zou blijven.

4. Het is een druilerige zondag. Om precies te zijn: de op drie na laatste zondag van ons 35ste levensjaar.

Lezers, gegeven de omstandigheden hierboven genoemd ontkomt men er haast niet aan op een dag als vandaag eens diep te denken over het Zijn in de relationele zin des woords. Men loopt in gedachten de Dames van Weleer na, draait eens wat van hun soundtracks en overpeinst in hoeverre er sprake was van Grove Fouten Onzerzijds, Gemiste Kansen, Domme Pech of Blij-Dat-Het-Zo-Gegaan-Is. Nadat men ten aanzien hiervan tal van gedachten de revue heeft laten passeren, komt men onoverkomelijk tot de conclusie dat deze excersitie, hoewel zeer beschouwelijk en een interessant tijdverdrijf in muzikaal opzicht, ons geen steek verder brengt.

Ons in Italië woonachtige klankbord E. zal deze gedachtenstromen onzerzijds goed herkennen, omdat deze steevast leiden tot een Klaagzang over dat het nooit wat wordt, dat het ons Neerleggen bij de Ongebondenheid de enige optie is. Haar betoog over ‘gewoon pech’ en ‘geduldig zijn en komt vanzelf’ schuiven wij dan natuurlijk steevast met enkele rap ter tafel gebrachte, maar daarmee niet meer steekhoudende, argumenten terzijde (evenwel dank daarvoor!). Overigens wordt deze Klaagzang korte tijd later meestal gevolgd door Betogen over hoe leuk de nieuwe ster aan het firmament wel niet is.

Hoe dan ook, op een gegeven moment dient zich dan een nieuwe gedachtenstroom aan. Het Hoe-Dan-Wel-Te Krijgen-Wat-Men Wil. Men stelt dan allereerst vast dat men geen 23 meer is en dat Zij-Die-Leuk-Zijn zich ten dele al van de markt af bewogen en gebonden hebben (En geef ze eens ongelijk?!). Daarnaast stelt men ook vast dat het werkende bestaan met zich meebrengt dat men zich in een tamelijk beperkte kring begeeft. Een borreltje hier en een etentje daar, maar het Mining for a Heart of Gold wordt hierdoor toch bemoeilijkt. Van het internet-daten zij wij reeds bekomen, dus dat is ook geen optie meer. Op een enkele leuke date na, wiens type wij niet bleken te zijn, bracht dit vooral frustratie over het gebrek aan reactie, na leuk geschreven berichten en Gedane Moeite. Wij zijn ook niet het type dat zich in het weekend alleen het uitgaansgebeuren inwerpt op zoek naar die Parel tussen de Zwijnen.

Tsja, wat dan? Het laten varen van het Pakket van Eisen lijkt ook niet verstandig. Niet dat dat nog hetzelfde is als 10 jaar geleden: inmiddels zijn wij niet meer zo op zoek naar wild romantische, onbegrijpelijke, onvatbare maar daarmee zo verleidelijke vrouwen, maar zijn meer gecharmeerd van een uitstraling van goedheid, fijnheid en een begrip op intellectueel gebied: een mooie, zachte vrouw die ons verwondert. Maar waar vindt men die nog???

Nu ja, dergelijke gedachtenstromen bedekken dus dan al snel de zondagmiddag. En zij leiden tot niets. Dat zien wij ook wel in. In die zin heeft E. gelijk: geduld is de enige remedie, hoe weinig voldoening dat nu ook geeft. En tot die tijd? Tot die tijd rommelen wij her en der misschien eens wat aan, komen daar weer op terug, besteden eens in de zoveel tijd een middag met gedachten als deze en gaan weer over tot de Orde van de Dag. Maar lezers, natuurlijk niet nadat wij voor u een hartverscheurende mixtape in elkaar gedraaid hebben, met liederen afkomstig van de Soundtracks van de Vrouwen van Weleer en tevens Deuntjes van Gemengde Gevoelens.

 

Jackson Browne - Fountain of Sorrow
The Commodores - Sail On
Townes van Zandt - Flying Shoes
Graham Nash - Simple Man
Paul Simon - Still Crazy After All These Years
Herman van Veen - Ze Boog Zover Voorover
Rick Danko Band - It Makes No Difference
Bruce Springsteen - I'm On Fire
Jacques Brel - Laat Me Niet Alleen
Tim Hardin - Reason To Believe
Saybia - The Second You Sleep
The Beach Boys - God Only Knows
The Beatles - Yesterday
Crosby, Stills & Nash - Helplessly Hoping
Fleetwood Mac - Landslide
Heart - Alone
Kate Wolf - Back Roads
Milow - Out of My Hands
Herman van Veen - Voor Een Verre Prinses
The Rolling Stones - Memory Motel
Novastar - Never Back Down
Prince - Nothing Compares 2 U
Roy Orbison - In The Real World
Neil Young - Heart Of Gold

Luister: Mixtape Heart Of Gold

American Tune

We hadden al een aantal jaren een vermoeden, maar sinds het stranden van het reddingsplan voor hun financiële sector is het wat mij betreft officieel: Amerikaanse politici zijn volstrekt de weg kwijt.

Natuurlijk hoeft niemand medelijden te hebben met de fat cats die de financiële crisis hebben veroorzaakt. Eén spandoek van de afgelopen dagen verwoordde wat veel mensen diep in hun hart denken: “Jump You Fuckers!”

De “strategy to move forward” die Bush cs. na gisteren vervolgens hebben ingezet is cynisch voorspelbaar en een volstrekte kopie van wat we rondom Irak hebben gezien: eerst angst zaaien om twijfelaars alsnog over de streep te trekken. En de overgebleven tegenstanders vervolgens in de hoek drijven met “either you’re with us, or you’re against us”.

Ga toch koeien vangen, idioot! En zorg ervoor dat de rommel van die graaiende neocon vriendjes van je opgeruimd wordt voordat wij er hier ook nog last van krijgen.

Dat de reddingsoperatie voor Wall Street ten onder is gegaan in partijpolitiek gekrakeel is vooral zuur voor de de gewone man daar: Joe Sixpack, pickup truck, anderhalve baan, twee kinderen, werkende vrouw. Woont ergens in, zeg, Ohio, ver weg van Wall Street of Capitol Hill. Denkt dat Amsterdam de hoofdstad van Denemarken is, maar wees eerlijk, welke Amsterdammer kent de hoofdstad van Ohio?

Al generaties lang zit ie in de hoek waar de klappen vallen. Zijn opa verloor jeugd en vrienden op Omaha Beach; zijn vader, hoewel alweer jaren thuis, keert elke avond als het donker wordt terug naar Vietnam. De fabrieken waar ooit de meest indrukwekkende auto’s werden gebouwd- chromen iconen van vrijheid en kracht- zijn dicht. De buurt gaat hard achteruit en de hypotheek hangt als molensteen om de nek. De ziektekosten van zijn gezin zijn alleen gedekt zolang ie werk heeft.

The American Dream betekent voor hem vooral: incasseren. Toch blijft ie onverwoestbaar optimistisch: morgen is er weer een dag, dan kunnen we het opnieuw proberen.

Daar móét je wel bewondering voor hebben.

I don’t know a soul who’s not been battered/ I don’t have a friend who feels at ease/ I don’t know a dream that’s not been shattered, or driven to it’s knees/ But it’s alright, it’s alright/…/ We come on the ship they call Mayflower/ We come on the ship that sailed the moon/ We come in the age’s most uncertain hour, and sing an American tune/../ Still tomorrow’s gonna be another working day, and I’m trying to get some rest/ That’s all I’m trying, to get some rest.

Paul Simon – American Tune

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑