Search

3vandaag

Tag

R.E.M.

R.E.M. – We All Go Back To Where We Belong

Als dit echt de laatste single van R.E.M. is, is ie wel erg passend en mooi…..

 

Advertisements

Interstate 3: R.E.M. – Radio Free Europe

3vandaag nr.355, 4 juli 2009

 

Lezers,

u heeft ons gemist. En wij u. Maar ach, zo gaat het soms als de zomer uitbreekt. De week vulde zich rap met dinertjes, borrels, bbq-s en zelfs een heus beachvolleytoernooi.

Een kort muzikaal verslag van de week dan maar.

Als eerste is daar Kaal van de Shooting Party. Voor dit nummer ontving de Shooting Party ooit de Annie MG Schmidtprijs voor beste theaterlied van de jaar (was het 1996?). Uw redactie nam dat jaar met enig succes deel aan het Amsterdams Kleinkunstfestival, welke ook de Anniebokaal uitreikte. Wij mochten dan ook aanwezig zijn bij de uitreiking en hadden de eer de Shooting Party dit live te horen spelen. Zonder verder in details te treden heeft dat nummer de toon gezet voor dat jaar. Sindsdien hadden wij het nummer nooit meer gehoord. Althans tot woensdag. Toen raakten wij in gesprek met een voorheen onbekende dame. In dat gesprek noemde zij tot onze verrassing het nummer ineens. ‘De poëzie heeft ons verlaten…‘ Erg mooi. Het raakte ons. Ja, het nummer ook…. Reden temeer om het hier eens de revue te laten passeren. Een ode aan teloorgaan van de liefde…

Dan was er dat beachvolleytoernooi. Een leuk evenement. Wij hebben ons vermaakt (niet waar, heer Van Beek??). Desalniettemin hebben wij er nog spierpijn van. Zou REM hierop gedoeld hebben met hun Everybody Hurts?

De rest van de week vulden wij af met buitenfuifjes en bbq’s. Dan smaakt niet beter dan een fijn stukje ZZ Top, menen wij…Live op Pinkpop nog wel…

The Shooting Party- Kaal

 

REM – Everybody Hurts

 

ZZ Top – Party On The Patio

3vandaag nr.208, 1 december 2008

 

Lezers,

Gisteren heeft u 3vandaag moeten missen. Het was niet dat wij uw belangen als lezer niet hoog in het vaandel hebben. Integendeel. Gisteren echter zaten wij lange tijd vast in een trein. “Vast??”, zult u zich afvragen. Ja, vast. De trein stond stil. Goed twee uren lang. En de deuren bleven dicht. Nu was dat laatste op zich niet relevant. Wij bevonden ons namelijk in The Middle of Nowhere. Dus waren de deuren open gegaan, dan had dat geen verandering gebracht in de gebrekkige voortgang van onze reis. Uiteindelijk arriveerden wij 3 uur later dan verwacht weer thuis.

U kent ons goed genoeg om te weten dat dergelijk ongerief aan ons adres de Spoorwegen normaal gesproken op een vlijmscherpe sneer via dit medium was komen te staan. Nu onthouden wij ons hiervan. De lange stilstand van de trein was namelijk gelegen in, wat men in treinvaktermen pleegt te noemen, ‘aanrijding met persoon’. Gezien de lokatie, ver van spoorovergangen, waar de trein plots stopte ging het om een zelfmoord.

Nu is het doorgaans al zo dat bij ongerief in de trein er sprake is van een plotselinge verandering in de sfeer in een trein. Daar waar iedereen zich doorgaans zo veel mogelijk onthoudt van ieder contact met de medereiziger, is er plots sprake van een ‘wij-gevoel’. Een dergelijk gevoel ontstaat doorgaans het makkelijkst wanneer zich een gemeenschappelijke vijand aandient. In de trein is dat de NS. In dit geval echter lag de situatie iets anders.

Al direct na stoppen werd door de intercom gemeld dat wij kennelijk iets geraakt hadden met de trein, en dat men thans op onderzoek uitging. Even later zagen wij inderdaad het schijnsel van een zaklamp op de lichtbesneeuwde grond. De conducteur liep zoekend door de koude avond buiten langs de treinstellen. Goed een half uur later volgde het bericht dat wij een persoon hadden geraakt en dat wij moesten rekenen op een uur of anderhalf vertraging.

In tegenstelling tot vertragingen vanwege natte bladeren op de rails, of iets dergelijks, was het dus onmogelijk de NS in deze als ‘de vijand’ te zien. Zij kunnen een actie als deze niet voorkomen. Evenmin kan verwacht worden dat de dader/slachtoffer van het ongeluk langs de rails wordt achtergelaten. Het was iedereen in de trein helder dat het ongepast zou zijn in dit geval het wij-gevoel te voeden met snerende woorden aan het adres van de NS. In plaats daarvan ontstond een vrij serene sfeer. Iedereen was stil. Hooguit werd af en toe op zachte toon gesproken. Zojuist was er een mensenleven geëindigd door onze trein. Zojuist had een machinist dit waarschijnlijk al seconden lang zien aankomen zonder in staat te zijn er nog iets aan te doen. Zojuist moest een conducteur op pad om vast te stellen dat het inderdaad een mens was die onder de trein gekomen was.

In de trein zelf ontstonden natuurlijk discussies over waarom iemand zoiets zou doen. De donkere dagen? De feestdagen voor de boeg? Het bleef gissen. De discussie spitste zich op een gegeven moment toe op de keuze van het instrument van levensbeëindiging. Men was het er over eens dat het voor het treinpersoneel gruwelijke gevolgen heeft wanneer men een aanstormende trein kiest. Dan liever slaappillen of iets dergelijks. Men kon echter ook wel inzien dat degene die voor een trein springt op dat moment waarschijnlijk niet uitblinkt in rationele afwegingen, en dat een moreel oordeel daarover dan ook geen garen spint. Degene moet in hoge geestesnood verkeerd hebben. Al met al waren wij geroerd door de respectvolle manier waarop deze willekeurige groep treinreizigers spraken over het slachtoffer en het NS-personeel.

De speciale sfeer die er in onze trein was ontstaan bleek ons enige tijd later pas echt. Bij het volgende station werd ons namelijk verzocht over te stappen op een andere trein. In die tweede trein voegde zich een tweede groep bij ons. Deze tweede groep had niet in de ongelukstrein gezeten, maar in de trein daarachter. Zij hadden het incident niet van dichtbij meegemaakt, maar waren via een andere route op het volgende station terechtgekomen. In die trein was de sfeer compleet anders geweest. Daar had men de standaard ‘Fuck the NS’-houding aangenomen. In mijn nabijheid leidde dit verschil op enig moment tot wrijving tussen de twee reizigersgroepen. Een Heer uit de omrijdtrein was schuin tegenover ons gezeten. Een Dame van middelbare leeftijd, die wij uit onze ramptrein herkenden, zat daarnaast. Het heerschap zat al enige tijd hardop te mopperen over de opgelopen vertraging. Toen hij echter te kennen gaf bij aankomst op zijn doelstation onmiddellijk een formulier te zullen gaan halen om zijn reisgeld terug te vorderen vanwege deze vertraging, werd het de Dame te veel. Haar ogen vlamden toen zij hem kort maar zeer krachtig te kennen gaf geen prijs te stellen op zijn gezanik, maar als hij dit ‘bloedgeld’ terug wilde halen, hij dat vooral moest doen. De Heer in kwestie schrompelde ineen vol onbegrip: normaal deed dit soort retoriek het zo goed in de trein. Hoewel een dergelijke gebeurtenis een tragische blijft, leverde het dus een boeiende psychologisch schouwspel op.

Lezers, wij zullen nooit weten wat een persoon op een koude novemberavond ertoe bracht zich voor onze intercity te storten. Ongetwijfeld heeft hier een lange periode van ongeluk en ellende aan ten grondslag gelegen. Wellicht laat hij of zij nabestaanden achter die zich de komende tijden in droefheid en twijfel af zullen vragen waarom het zo gegaan is, en of zij er schuld in hadden of het hadden kunnen voorkomen. En dan zijn er nog de machinist, de conducteur en de hulpdiensten, die met de gruwelijke gevolgen van de aanrijding geconfronteerd zijn, en wellicht in hun hoofd hiermee nog vaker geconfronteerd zullen worden. Als men al dit verdriet beziet, lijkt twee uur stilstaan erbij ineens nog ruim aan de korte kant.

 

Aanrijding met Persoon

De trein snelt voort
Door de bitterkoude nacht.
Twintig minuten nog tot Amersfoort,
Waar de warme kachel wacht.

Zo plots als het remmen begon
Overheerst nu de stilte.
Slechts nog ‘t licht der wagon
Snijdt vlakken uit ‘s winters kilte.

De minuten verstrijken,
Terwijl mijn eindstation
Steeds verder lijkt.
De trein staat stil
en gelaten toe te kijken
Hoe jij het jouwe nu al hebt bereikt.

-Marc, december 2008-

 

R.E.M. – Everybody Hurts

 

Pink Floyd – The Final Cut

 

Kix – Don’t Close Your Eyes

The World As We Know It

Doorgaans verheug ik mij in de auto onderweg naar huis erg op het moment dat ik veilig op de oprit parkeer en mijn jonge gezin mag begroeten. Nee, geen zorgen, Zutphen is nog niet toe aan Driving Home For Christmas.

Maar soms zijn er van die ritten die niet lang genoeg kunnen duren. Bijvoorbeeld als ik met mooi weer en het dakje open over landweggetjes kan boenderen. Het liefst onder begeleiding van Creedence Clearwater Revivals Up Around the Bend. Of in de stromende regen plankgas aquaplanend, met Suzie Q . Of natuurlijk Bad Moon Rising bij dreigend onweer. Alles oorverdovend hard, natuurlijk.

Of als ik onderweg een goed telefoongesprek kan hebben met een collega. Of als er, zoals gisteren, een boeiende reportage is op Radio 1.

Willem Middelkoop was te gast in VPRO’s Kunststof en vertelde over zijn rol in de berichtgeving over de kredietcrisis. Voor hen die hem niet kennen: Middelkoop is journalist en belegger, en schreef twee jaar geleden het boek ‘Als de dollar valt’ waarin hij de huidige malaise haarscherp voorspelde. Dat niet alleen, maar in zijn boek ‘De permanente oliecrisis’ voorspelde hij tevens de brandstoftekorten van begin dit jaar.

Hij loopt de deur plat bij Pauw & Witteman en ‘De Wereld draait door’. Nu niet bepaald het zonnetje in huis, maar wel nuchter en met een gefundeerd verhaal. Over onze kansen om er uit te komen zegt hij: “we zijn op weg naar een complete melt-down van het systeem”.

Middelkoop zit er niet om onrust te stoken, niet uit “I told you so”; maar omdat hij moedig genoeg is om zijn impopulaire betoog gewoon te verkondigen. Ik kan dat erg waarderen.

Luister hier naar de complete uitzending. En raad eens waar hij binnenkort nog meer te beluisteren is…?  Of hoor ik dat verkeerd op 16min47s…?

En laat uw beleggingen- maar uzelf niet, natuurlijk!- nadien desgewenst door de heren van REM blijmoedig over de rand van de afgrond zingen:

3vandaag nr.180, 28 oktober 2008

 

kom·pas

het; o -sen toestel dat altijd het noorden aanwijst.

 

Nick Drake – Northern Sky

R.E.M. – How the West Was Won and Where It Got Us

Crosby Stills Nash & Young – Southern Man

Dire Straits – Eastbound Train

Blog at WordPress.com.

Up ↑