Search

3vandaag

Tag

Saybia

3vandaag nr.453, 29 januari 2010

Lezers,

als wel vaker hebben wij met de blinddoek op willekeurig een 3tal plaatjes voor u uit de 3vandaag-collectie getrokken.

Dat het weekend u mag welgevallen!

Dr. John – Such a Night

Ike & Tina – Nutbush City Limits

Saybia – I Surrender

3vandaag nr.393, 29 september 2009

 

Lezers,

Vandaag verlieten wij het kantoorgebouw waar wij werkzaam zijn aanzienlijk later dan gepland. Het was een pittige werkdag. Met de mp3-speler net aan zien wij de bus net voor ons vertrekken. Dat wordt dus een kwartiertje wachten. Het druilt. Het druilt behoorlijk zelfs. De combinatie van druilen met de invallende herfst maakt dat het ook al flink schemert. Maar het meest nadrukkelijk druilt het toch.

Wachtend op de bus staren wij een beetje wezenloos voor ons uit. Moe van het werk luisteren wij naar de muziek op onze oren. Terwijl het verkeer, dat het centrum halstarrig tracht te verlaten langs ons heen schuift, dromen wij weg.

Wij zien onszelf bij de bushalte staan. Het regent harder nu. In een film zou het anders gaan, bedenken wij onbewust. In van die romantische films met Hugh Grant (u heeft ze allemaal wel eens moeten zien met uw ega) zou dit het decor van een beslissende scene zijn. Onverwacht zou zich een oud, dofrood Alfaatje Spider losmaken uit de verkeersmassa. De verweerde leren kap dicht tegen het eerste echte vallende water van het najaar. Zij zou over de passagiersstoel reiken om de deur aan mijn kant open te gooien. Zij roept iets onverstaanbaars en wij kijken verward en onzeker rond of ze het tegen ons heeft, zoals Hugh dat ook zou doen. Langzaam dringt dan door dat ze niet de weg wil weten, maar dat het gewenst is dat wij instappen. Dat doen wij dan maar. Dat hoort er een beetje bij in een film, toch? Wij hebben de deur nog niet dichtgetrokken of zij trekt bruusk op, drukt het autootje tussen de rij auto’s die net willen optrekken voor het groene stoplicht en weg zijn we.

De auto is warm en droog en vervuld van de geur van leer en haar parfum. Ze is blond, halflang haar en haar gezicht doet vermoeden dat ze kuiltjes heeft als ze lacht. In de achteruitkijkspiegel stellen we vast dat ze groene ogen heeft. Ze kijkt me even aan in het spiegeltje met een blik alsof ze wil zeggen: “Ik weet wel dat je naar me kijkt”. 

Het duurt enige minuten voor zij even opzij kijkt en vraagt: “Waar gaan we heen?”. Verwarring slaat toe: bedoelt ze ‘wij’ zoals een politie-agent dat ook bezigt: “waar zijn wij mee bezig, meneer?”.  Of is het meer bedoeld in de zin van: “waar gaan wij getweeën heen?”. Hoe zou Hugh dit aanpakken? Waar is een scriptschrijver als je er een nodig hebt? Verdomd lastig nog zo’n film als je onvoorbereid bent.

Alsof ze onze vertwijfeling voelt, kijkt ze even kort peilend opzij. Ja hoor, ze heeft kuiltjes als ze lacht! En wat maken wij van die lach? Haar gezicht mag dan onschuldig zijn, wij meenden in die lach toch iets anders te ontwaren. Toch? Wij beginnen een zin uit te spreken en lopen daarbij onmiddellijk vast in onze woorden. Wij menen te zien dat haar lach zich iets verbreedt bij het horen van dergelijke door haar veroorzaakte verbale incompetentie.

Wij hervinden ons en brengen een verstandig: “Waar moet jij ongeveer heen?”. Zij slaat hard terug met: “Als het er maar warm en droog is.” “Potverdikkie”, denken wij nog. Dat gevoel van verwarring en gemak tegelijkertijd (kent u dat, lezer?) .Wij stellen vast dat wij het centrum van de stad hebben verlaten en ons op de boomrijke lanen van het buurdorp bevinden, inmiddels ver verwijderd van ons oorspronkelijke reisdoel. Wij krijgen stellig de indruk dat het reisdoel al bepaald is. Nu is het onze beurt om eens breed te grijnzen.

Wij sluiten genietend van het moment heel even onze ogen. Een seconde of twee hooguit. Nog steeds wisselen we geen woord. Maar het is goed. Heel goed zelfs. Wij herinneren ons de eerste twee (en tot nu toe enige) coupletten van de toekomstige wereldhit Drive die wij ooit schreven:

Taillights flashing
Your hands on the wheel
And the songs on the radio
Just can’t describe
The way that I feel

Don’t know where I’m goin’
But we’ll get there tonight
Our hands meet on your jeans-covered thigh
And I know
We’re goin’just right

Lezers, wij hoeven u niet uit te leggen hoe het verder gaat. Hoe haar huisje in het bos ligt. Hoe de haard er lustig op los knappert. Hoe zij alleen nog wat Franse kaasjes en rode wijn in huis heeft. Hoe wij elkaar verbazend veel te vertellen blijken te hebben. Hoe de avond nacht wordt en hoe woorden daden worden. En hoe wij de volgende dag een dagje werk overslaan omdat er nog zoveel te vertellen valt en er ook nog op het strand gewandeld moet worden.

Wij staan bij de bushalte staan. Het regent nog steeds hard. In een film was het anders gegaan, bedenken wij nu bewust. Een voertuig maakt zich los uit de verkeersmassa. Het is geen dofrood Alfaatje met lederen dak, maar stadsbus 24 met eindbestemming Kijkduin. De geur van leer en parfum vervliegt en verwordt tot die van bedompte regenjassen. De haard werd onze eigen cv en Franse kaas en wijn blijken boerenkool met worst uit de magnetron. En jij, jij was nergens in de buurt. Maar ja, het leven is dan ook geen film (en wij zijn Hugh Grant niet).

Het enige dat geen droom was, was de soundtrack van onze eigen film zoals die door de mp3-speler geklonken heeft. Deze delen wij hieronder graag met u. Toch hebben wij maar liefst een kwartier van haar kunnen genieten. Wij hadden ook aan werk of huishoudelijke arbeid kunnen denken in afwachting van het openbaar vervoer. Of aan de Ellende in de Wereld of erger nog: aan de afgelopen Algemene Beschouwingen. Wij boffen dus eigenlijk maar.

Het enige wat wij ons wel stellig hebben voorgenomen is om in een volgende droom haar kenteken te noteren. Misschien vinden we haar dan nog eens terug…

Als beloofd de soundtrack van de vroege film van vanavond:

Fleetwood Mac – Need Your Love So Bad

Saybia – I Surrender
I surrender myself
Into the arms of a beautiful stranger

The Eagles – One Of These Nights
I’ve been searching for the daughter of the devil himself
I’ve been searching for an angel in white
I’ve been waiting for a woman who’s a little of both
And I can feel her but she’s nowhere in sight

3vandaag nr.366, 1 augustus 2009

 

Lezers,

 

Het was gisteren een prachtige zomeravond. Men had geen betere dag kunnen kiezen voor het eerste vuurwerk op Scheveningen van deze zomer. Om tien uur als de zon net onder is, wordt er uit de haven een ponton noordwaarts van de pier gesleept. Het strand en de pier afgeladen met zomersch volk. En dan knallen maar. Het leven is mooi…. vuurwerk ook.

 

Pretenders – Don’t Get Me Wrong

I’m thinking about the fireworks
That go off when you smile

 

Saybia – Guardian Angel

Do you remember?
fireworks by the sea

 

U2 – Stuck In A Moment You Can’t Get Out Of

But the nights you filled with fireworks
They left you with nothing

 

 

3vandaag nr.171, 19 oktober 2008

 

Lezers,

Overspel. Kent u het nog? Het komt voor hoor! Sterker nog: u moet bedenken dat ruim een kwart van de mannen en vrouwen dit spel speelt, waarbij moet worden aangetekend dat dit percentage bij vrouwen nog iets hoger ligt. Wij hebben zelf, met de hand op het hart, nooit bedrogen, maar zijn er wel eens bij betrokken geweest. Wij zijn daar niet trots op overigens. Wat er ook van zij, wij kunnen ons sowieso niet voorstellen dat iemand daar trots op is.

Toch blijken er types die hier anders mee omgaan. Zo werden wij heden geconfronteerd met een site over overspel. Men noemt zich de Club van de Passionele Overspeligen. Of het allemaal echt is? Geen idee. Maar de opzet is wonderlijk:

“Deze club is speciaal voor 30 plussers die een relatie hebben en eens op een veilige manier iets anders willen zonder dat hun partner er iets van weet. We zoeken rustige mensen die weten waar ze mee bezig zijn en goed opletten dat ze niet worden ontdekt. Aan de andere kant is het heel spannend als je nog niet zoveel ervaring hebt. De doelgroep van de club zijn dus mensen die al een relatie hebben maar stiekem de sleur eens willen doorbreken. Het is dus een soort parenclub maar dan zonder partner. De party’s organiseren we overdag zodat je ‘s avonds volkomen onschuldig weer aan tafel kunt zitten genieten van je gezinnetje.
Indien nodig verzorgt de club een toepasselijk alibi. Hiervoor is een aparte site opgezet.”

Het fraaie is dat er dan een aantal huisregels wordt opgesteld, waarbij het natuurlijk allemaal draait om respect en goed vertrouwen. Iets dat voor de deelnemers natuurlijk gesneden koek is.

Om het succes te verzekeren heeft men ook nog een speciale service:

“Omdat iedereen lekker stiekem bezig is zullen veel leden een alibi nodig hebben om naar onze party’s te kunnen komen. Het allermooiste daarbij is nog wel als dat in de baas z’n tijd kan. En als hij dan ook nog de reiskosten betaalt…. Hoe je dat inkleedt is je eigen verantwoordelijkheid.

Via de website een aparte site biedt de club je de mogelijkheid om zelf een alibi aan te maken. Dat kan een uitnodiging voor een workshop of een seminar zijn… Of een vrijkaartje voor een beurs.”

Lezers, misschien is het wel een idee, als wij hier bij 3vandaag ook een dergelijke service in het leven roepen. Gedurende werktijd even stiekem achter de rug van de partner met gelijkgezinden plaatjes draaien. Wij regelen dan het alibi. Dan zit u ‘s avonds aan het avondmaal nog lekker na te rocken terwijl uw gezin niets in de smiezen heeft. Wij horen graag of u interesse heeft, tenzij u het natuurlijk zelf te druk heeft. Met overspel ofzo….

Deze zullen wij sowieso draaien op onze stiekeme middagen…

 

The Eagles – Lyin’ Eyes

Crowded House – Into Temptation

Saybia – The One For You

3vandaag nr.157, 5 oktober 2008

 

Lezers,

 

1. Vandeweek bezochten wij de voorstelling Pleinvrees van het Nationale Toneel. Pleinvrees is ‘een hartverscheurende komedie over zes mensen op zoek naar contact. Ze worstelen zich met een uitgestreken gezicht door het dagelijks leven’.

2. Vandeweek besloten wij gezien het weer de bezem eens goed door het huis te halen. Zoals dat gaat blijft men dan de halve middag hangen bij de schoenendoos vol met oude foto’s.

3. Gisteren dronken wij rode wijntjes met een vrouw waarvan wij, inmiddels enige tijd, weten dat zij niet degene is waarmee wij oud en grijs willen worden (andersom ook niet trouwens). Aan de orde kwam het ongebonden zijn, en de angst dat dat zo zou blijven.

4. Het is een druilerige zondag. Om precies te zijn: de op drie na laatste zondag van ons 35ste levensjaar.

Lezers, gegeven de omstandigheden hierboven genoemd ontkomt men er haast niet aan op een dag als vandaag eens diep te denken over het Zijn in de relationele zin des woords. Men loopt in gedachten de Dames van Weleer na, draait eens wat van hun soundtracks en overpeinst in hoeverre er sprake was van Grove Fouten Onzerzijds, Gemiste Kansen, Domme Pech of Blij-Dat-Het-Zo-Gegaan-Is. Nadat men ten aanzien hiervan tal van gedachten de revue heeft laten passeren, komt men onoverkomelijk tot de conclusie dat deze excersitie, hoewel zeer beschouwelijk en een interessant tijdverdrijf in muzikaal opzicht, ons geen steek verder brengt.

Ons in Italië woonachtige klankbord E. zal deze gedachtenstromen onzerzijds goed herkennen, omdat deze steevast leiden tot een Klaagzang over dat het nooit wat wordt, dat het ons Neerleggen bij de Ongebondenheid de enige optie is. Haar betoog over ‘gewoon pech’ en ‘geduldig zijn en komt vanzelf’ schuiven wij dan natuurlijk steevast met enkele rap ter tafel gebrachte, maar daarmee niet meer steekhoudende, argumenten terzijde (evenwel dank daarvoor!). Overigens wordt deze Klaagzang korte tijd later meestal gevolgd door Betogen over hoe leuk de nieuwe ster aan het firmament wel niet is.

Hoe dan ook, op een gegeven moment dient zich dan een nieuwe gedachtenstroom aan. Het Hoe-Dan-Wel-Te Krijgen-Wat-Men Wil. Men stelt dan allereerst vast dat men geen 23 meer is en dat Zij-Die-Leuk-Zijn zich ten dele al van de markt af bewogen en gebonden hebben (En geef ze eens ongelijk?!). Daarnaast stelt men ook vast dat het werkende bestaan met zich meebrengt dat men zich in een tamelijk beperkte kring begeeft. Een borreltje hier en een etentje daar, maar het Mining for a Heart of Gold wordt hierdoor toch bemoeilijkt. Van het internet-daten zij wij reeds bekomen, dus dat is ook geen optie meer. Op een enkele leuke date na, wiens type wij niet bleken te zijn, bracht dit vooral frustratie over het gebrek aan reactie, na leuk geschreven berichten en Gedane Moeite. Wij zijn ook niet het type dat zich in het weekend alleen het uitgaansgebeuren inwerpt op zoek naar die Parel tussen de Zwijnen.

Tsja, wat dan? Het laten varen van het Pakket van Eisen lijkt ook niet verstandig. Niet dat dat nog hetzelfde is als 10 jaar geleden: inmiddels zijn wij niet meer zo op zoek naar wild romantische, onbegrijpelijke, onvatbare maar daarmee zo verleidelijke vrouwen, maar zijn meer gecharmeerd van een uitstraling van goedheid, fijnheid en een begrip op intellectueel gebied: een mooie, zachte vrouw die ons verwondert. Maar waar vindt men die nog???

Nu ja, dergelijke gedachtenstromen bedekken dus dan al snel de zondagmiddag. En zij leiden tot niets. Dat zien wij ook wel in. In die zin heeft E. gelijk: geduld is de enige remedie, hoe weinig voldoening dat nu ook geeft. En tot die tijd? Tot die tijd rommelen wij her en der misschien eens wat aan, komen daar weer op terug, besteden eens in de zoveel tijd een middag met gedachten als deze en gaan weer over tot de Orde van de Dag. Maar lezers, natuurlijk niet nadat wij voor u een hartverscheurende mixtape in elkaar gedraaid hebben, met liederen afkomstig van de Soundtracks van de Vrouwen van Weleer en tevens Deuntjes van Gemengde Gevoelens.

 

Jackson Browne - Fountain of Sorrow
The Commodores - Sail On
Townes van Zandt - Flying Shoes
Graham Nash - Simple Man
Paul Simon - Still Crazy After All These Years
Herman van Veen - Ze Boog Zover Voorover
Rick Danko Band - It Makes No Difference
Bruce Springsteen - I'm On Fire
Jacques Brel - Laat Me Niet Alleen
Tim Hardin - Reason To Believe
Saybia - The Second You Sleep
The Beach Boys - God Only Knows
The Beatles - Yesterday
Crosby, Stills & Nash - Helplessly Hoping
Fleetwood Mac - Landslide
Heart - Alone
Kate Wolf - Back Roads
Milow - Out of My Hands
Herman van Veen - Voor Een Verre Prinses
The Rolling Stones - Memory Motel
Novastar - Never Back Down
Prince - Nothing Compares 2 U
Roy Orbison - In The Real World
Neil Young - Heart Of Gold

Luister: Mixtape Heart Of Gold

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑