laten wij het voor de verandering eens een keer zo doen: wij leveren u een licht poëtisch verhaal…. en laten de muzikale omlijsting aan u over. Wij zijn benieuwd waarmee u komt.
Het Verhaal Van Jimmy P.
Jim had het al vroeg
Al in zijn jeugd naar verluidt
Als de kinderen speelden
Keek Jim voor zich uit
Al was de kermis in het dorp
Of speelde men balletje-tik
Jim zat op het muurtje
Met die eindeloze blik
Dit is het verhaal van Jimmy P.
Hij was er wel bij
Maar hij deed niet echt mee
Hij zei wel eens ‘ja’
Maar dan deed hij toch ‘nee’
Dat is het verhaal van Jimmy P.
Dan waren er zijn puberjaren
De meisjes zagen Jim niet staan
Dat kon ook weinig anders
Jim bleef ver bij hen vandaag
Al was de kermis in het dorp
Of speelde men voel-eens-hier-voel-eens-daar
Jim zat op het muurtje
Zonder enig bezwaar
Dit is het verhaal van Jimmy P.
Hij oogde best leuk
Maar hij deed er niets mee
Hij zei wel eens ‘ja’
Maar dan deed hij toch ‘nee’
Dat is het verhaal van Jimmy P.
Jim wilde niet werken
In de zaak van oom Piet
Iedereen was woest
Maar Jim werkte niet
Al was de kermis in het dorp
Of speelde men biljart in de kroeg
Jim zat op het muurtje
Dat vond hij meer dan genoeg
Dit is het verhaal van Jimmy P.
Hij kon best wel wat
Maar hij deed er niets mee
Hij zei wel eens ‘ja’
Maar dan deed hij toch ‘nee’
Dit is het verhaal van Jimmy P.
Jim wilde vertrekken
Naar de stad verderop
Men sprak er schande van
Hij haalde zijn schouders op
Al was de kermis in het dorp
Of speelde de fanfare bij Bolle Jan
Jim zat op het muurtje
en broedde een grenzeloos plan
Dit is het verhaal van Jimmy P.
Hij voelde het wel
Maar hij zat er niet mee
Hij zei wel eens ‘ja’
Maar dan dacht ie toch ‘nee’
Dat is het verhaal van Jimmy P.
Jim is ooit vertrokken
Maar de stad bleek te ver
Ze hebben hem gevonden
Naast de weg bij boer Ger
De kermis komt nog steeds naar het dorp
Men speelt de spellen van weleer
Maar het muurtje hebben ze gesloopt
Daar zat toch niemand meer
Dit was het verhaal van Jimmy P.
Hij was nooit echt gelukkig
Maar maar meestal wel tevree
Hij zei één keer ‘ja’
Maar toen zat het hem niet mee
Dat was het verhaal van Jimmy P.
afgelopen woensdag mochten wij een tamelijk ongebruikelijk compliment in ontvangst nemen. Wij ontmoetten toen, bij toeval, een ex-vriendinnetje. En met ex bedoelen wij ook ex: het was 15/16 jaar geleden dat wij romantisch met elkaar verbonden waren. Zij woonde toen in Groningen. Wij in Leiden. Wij toerden met een muzikale theatergroep door het land. Zij maakte deel uit van een jaarclub. U kent ze wel die jaarclubs van weleer: ruim een dozijn heerlijke, wereldontdekkende en stout uit de ogenkijkende dames.
Maar goed, wij kwamen haar dus tegen. En dan maakt men een praatje, want zo gaat dat. Hoe het is met haar, haar man en haar kinderen. Zij wist mij verder te vertellen dat zij, als ware het toeval, afgelopen weekend weer eens een weekendje met de jaarclub bij elkaar hadden gezeten, wij menen dat het op een der eilanden in het Noorden was. De dames herinnerende is het daar vast niet bij een colaatje en een spaatje gebleven. Anyway: men sprak daar natuurlijk ook over de tijd van weleer. Dus ook over mannen en in het bijzonder ex-vriendjes. Welnu, daar komen wij in beeld.
Zo’n dames collectief staat natuurlijk, zonder dat dat hardop wordt uitgesproken, bol van de wedijver. Wie heeft de beste baan? Wie heeft er al rimpels? Wie heeft de slimste kinderen? Maar ook, zo vertelde zij: wie heeft het leukste ex-vriendje? Haha, lezer, wij merken dat u hem voelt aankomen! Inderdaad: dat waren wij. Wij bleken unaniem verkozen tot leukste ex-vriendje van de jaarclub.
De scherpe lezer zal onmiddellijk opmerken: maar Redactie, wat schiet u daar nu mee op? Laat staan op het relationele vlak? Lezers, u heeft volstrekt gelijk! Wij beseften ons dat ook, vrijwel onmiddellijk zelfs. Maar toch: het leukste ex-vriendje. Terugkijkend vindt de hele club dat wij de leukste ooit aan de club gebonden (en nu niet meer) man zijn. Wow! Ondanks de betekenisloosheid wellicht voor dit moment vervult ons dat van een groots gevoel.
Laat ons een beeld schetsen van die tijd. Het was de tijd dat wij slechts gewapend met een akoestieke gitaar en een drietal dichtbundels (Slauerhoff, Achterberg en Bloem) op goed geluk naar Groningen trokken. Op goed geluk bijna vier uur in de trein om te zien of we haar konden verrassen met een nieuw ontdekt gedicht of een onderweg nog te componeren lied. Soms bracht dat Groot Geluk: ze was thuis of we vonden haar, na enig deductief zoekwerk, ergens in het, trouwens weelderige, Groningen.
Soms ook bracht het Diepe Droevenis: ze bleek niet thuis. Wij zeggen ‘bleek’ want de mobiele telefonie was nog niet dermate wijdverbreid dat je elkaar even belt. Neen, wij zaten dan op een van de drie kille treden die naar haar deur leidden te wachten tot ze kwam. Eerst een beetje kijkend naar de langslopende mensen die zich door de avond over haar plein naar huis begaven. Rond elven maakten we een rondje langs de plaatsen waar ze altijd kwam. Maar ze was er niet. Na énen werd het stil op haar plein. Zachtjes tokkelden wij wat op de tevoorschijn gehaalde gitaar. Maar ze kwam niet. Zo tussen drie en vier wordt het dan ineens koud. Wij trokken dan, langs de route die zij het meest waarschijnlijk naar huis zou lopen, weer richting het centrum van Groningen. De CinemaBar aan de Grote Markt is 24 uur per dag open. Men kan er poolen of een soort tafelijshockey spelen of gewoon een biertje drinken. Wij namen koffie. Tegen zessen slenterden wij over de markt in opbouw op zoek naar een vroeg broodje. Nog steeds koud en in vertwijfeling.
Lezers, ze bleek op excursie in Brussel. En kwam die ochtend rond elven weer thuis. Wij verzekeren u: het was een warm weerzien, ook al bleef de gitaar in de koffer. Het was, lezer, dus een tijd van grote hoogten en diepe dalen. Een tijd van je best doen volwassen te worden, maar tegelijkertijd vol dramatiek een kleine jongen te blijven. Een tijd waarin je doet wat goed voelt, maar daar vervolgens als nooit tevoren grote twijfels bij hebt. Dat wij nu net ten aanzien van die periode benoemt worden tot het leukste ex-vriendje, daar zijn geen woorden voor.
Wij willen ten slotte graag een aantal mensen en instanties bedanken zonder wie dit succes nooit mogelijk was geweest. Natuurlijk S. voor het beginnen en opbreken van onze relatie destijds (om vervolgens jaren later te beweren dat wij dat hadden gedaan!). Natuurlijk danken wij ook de andere dames van jaarclub R. voor hun kennelijk beperkte mannensmaak in die periode. Verder natuurlijk de NS, de CinemaBar, de heren Slauerhoff, Achterberg en Bloem en niet te vergeten de naamloze koreaanse kindertjes die mijn toenmalige akoestieke gitaar in elkaar lijmden. Jullie bijdrage was stuk voor stuk elementair. Als laatste zouden wij graag onszelf, zoals wij toen waren, willen danken voor onze jeugdige onnozelheid en ons grenzeloos gevoel door dramatiek. Zonder die ons van toen waren ons veel prachtige herinneringen onthouden.
En dat is misschien wel de kern, waarachtige lezer: wij hebben prachtige herinneringen aan die tijd en aan S. en haar club. Maar herinneringen zijn subjectief: soms twijfelen wij wel eens of wij het niet inmiddels idealiseren. De benoeming tot leukste ex is voor ons de erkenning dat dat inderdaad een fantastische tijd was en niet slechts een terugkijken in milde nostalgie….
Bob Seger – Like a Rock
Journey – Stone In Love Those crazy nights
I do remember in my youth
weekendavonden in de herst, regen en wind om de ramen, lokken ernstig uit tot luisterlied. Dit weekend luisterden wij weer eens wat Theo Nijland. Als u een haard heeft…. ontsteekt hem dan. Schenk in ieder geval wat te drinken in!
De afgelopen week vond dan eindelijk het langverwachte debat over de AOW plaats in de Tweede Kamer. Niet alleen langverwacht omdat Balkenende c.s. dit onderwerp- zoals alle ingwikkelde onderwerpen- een tijd voor zich uit hebben geschoven; maar vooral omdat het AOW-vraagstuk natuurlijk jaren geleden al aangepakt had moeten worden. De vergrijzing en ontgroening, met alle consequenties voor onze verzorgingsstaat, laten zich immers al een paar decennia keurig voorspellen.
Als er eerder was ingegrepen, had het met minder grote consequenties gekund. Maar de nood was nog niet hoog genoeg, en de generatie bestuurders en politici van toen- vooral “sociaal” democraten als Wim Kok, Lodewijk de Waal en Ad Melkert- hadden geen trek om maatregelen af te kondigen die vooral hun eigen generatie zou treffen. Tot zover “Regeren is vooruitzien” van de zogeheten progressieven.
Maar nu is de PvdA door de pomp en klom zelfs Mariëtte Hamer op de zeepkist om de hervormingen vurig te verdedigen. De weerstand komt nu uit het kamp van de notoire nee-zeggers in de FNV, PVV en SP. Hamer zette deze anti-partijen tijdens het debat treffend in de hoek door ze te wijzen op hun stuitend gebrek aan solidariteit met jongeren.
En zo is het maar net: in ons systeem financieren de jongeren het pensioen van de ouderen. Op zichzelf is daar niks mis mee en heeft het jarenlang prima gewerkt: maar als de verhouding tussen het aantal jongeren en ouderen scheef groeit, dan moet een te klein aantal schouders teveel lasten dragen. De zogenaamde ‘grijze druk’ (het aantal ouderen ten opzichte van het aantal werkenden) is sinds de invoering van de AOW met ruim 70% toegenomen. Je hoeft geen Nobelprijs in de Economie te hebben om te begrijpen dat we dat niet volhouden.
Deze scheve verdeling van lasten is met de te verwachten demografische ontwikkelingen niet alleen van toepassing op financiële kwesties als de AOW of- nog zo’n hoofdpijndossier- de zorg. Met de demografische ontwikkelingen wijzigt de samenstelling van de bevolking. Ouderen- of mensen die dat bijna zijn- worden een grote groep en in ons democratisch bestel steeds machtiger.
Veel aandacht gaat uit naar het aanpassen van onze samenleving voor de ouder wordende medemens, en dat is natuurlijk terecht: we bouwen woon/zorg-complexen, verbeteren van voorzieningen als openbaar vervoer en wijkgebouwen en ontwikkelen diensten om mensen langer op een prettige manier thuis te laten wonen.
De groeiende aandacht voor ouderen, steekt schril af tegen het gebrek aan aandacht voor de toekomstige positie van jongeren: schooljeugd, studenten, jong volwassenen, ouders met opgroeiende kinderen. Wat gaat er gebeuren met ons verenigingsleven? Of de inrichting van de openbare ruimte? Of het evenementenbeleid van gemeenten? Wie zorgt ervoor dat de vergrijsde samenleving, zeker in krimpregio’s langs de Duitse grens van Groningen via De Achterhoek tot Limburg, ook voor hen leefbaar blijft?
Het is algemeen bekend dat veel ouderen hechten aan traditie en rust willen. Ze voelen zich kwetsbaar in het maatschappelijk verkeer en hebben sterk behoefte aan sociale veiligheid. Wordt Nederland dan straks een resort voor gepensioneerden? Een keurig aangeharkt park waar voetballen op het grasveldje gegarandeerd op een standje van de buurman komt te staan? Een Openluchtmuseum waar jongeren als minderheid gedoogd worden? Een Anton Pieck-achtige idylle die vooral niet verstoord mag worden door versterkte muziek op straat of andere ‘wantoestanden’?
Volgens mij zit niemand te wachten op een nieuw generatieconflict: dat is zó sixties. Het is te hopen dat jongeren de komende jaren kunnen rekenen op solidariteit. Het is duidelijk dat ze daarvoor bij de FNV, SP en PVV niet hoeven aan te kloppen.
Wij hebben fantastisch nieuws!!! Met plaatsvervangende trots kunnen wij melden dat de, op dit forum (en elders) zeer vermaarde, heer Peter en zijn vrouw de gelukkige hoeder zijn geworden van een verse dochter. De dame draagt de naam Saar.
Wij menen namens de Redactie en het voltallige lezersvolk te spreken, wanneer wij hem en zijn vrouw van harte feliciteren en hen alle geluk toewensen met de nieuwe aanwinst!
In onze vorige bijdrage op dit forum spraken wij over onze liefde voor een Amerikaanse met de naam Telecaster. Welnu: het kan snel gaan. Hoewel wij nog steeds warme gevoelens voor haar hebben, is het toch anders gegaan.
Donderdag waren wij in Amersfoort en kwamen wij erachter dat de heer Kees Dee, gitarenboer, inmiddels 22 jaar gitaren aan de man (m/v) brengt. Wij kochten destijds bij Kees ook ons eerste scheurijzer. Kees geeft deze week ter ere van deze gelegenheid her en der fijne kortingen op het materieel. Een buitenkansje dus…
Daar bij Kees kwamen wij oog in oog te staan met een prachtig schepsel: de Paul Reed Smith SE Singlecut Tremelo-gitaar in de kleur Tobacco Sunburst. U ziet hierboven hoe mooi ze is.
Lezers, ze is van ons. Wat een genot voor oog en vingers gelijk. Wij houden het kort en gaan snel weer verder met haar, maar niet na 3 clipjes van collega-PRS-spelers….
wij zijn verliefd, al hebben we haar nooit in het echt gezien. Dat schijnt heel modern te zijn. Ze komt uit de Verenigde Staten. Ze is zongebruind, haar nek is van esdoorn, ze heeft extra brede fretten en haar rondingen zijn om niet op uitgekeken te raken. Haar hoge tonen zijn beroemd, al kan ze ook op het wat ruigere terrein uitstekend uit de voeten. Kortom: wat wil men nog meer?
Haar ouders noemden haar Fender Highway One Telecaster Sunburst Maple. Hoe wij haar zullen noemen weten wij nog niet…. Ze hadden haar niet in huis toen ik haar vanmiddag kwam bekijken. Nu laten ze haar voor ons uit de verre Staten overkomen. Ik heb wel bedongen dat ik natuurlijk eerst even met haar wil spelen voordat ik haar de mijne maak. Zo ouderwetsch zijn wij dan ook wel weer. Maar, lezers, wij zeggen u: het kriebelt al behoorlijk!!!
Bread – Guitar Man
Tom Petty – American Girl
Pete Towneshend – Won’t Get Fooled Again
Smile and grin at the change all around
Pick up my guitar and play
Just like yesterday
afgelopen maandag begon onze vakantie van 4! weken. Om dat moment niet zomaar voorbij te laten gaan trok uw Redactie tezamen met Dr.Distel naar het Utrechtse Tivoli de Helling (tot onze grote spijt was Zutphen niet in staat ons bij te staan). Daar in een buitenwijk van Utrecht speelden die avond The Felice Brothers (jawel!). Omdat de meeste van u er niet waren hebben wij wat fotootjes geschoten, zoals u die hier nu aantreft.
De avond brak los met de band Stateless uit Leeds, UK. Hoewel zij als ze muziekjes opnemen wat elektronischer klinken, waren ze uitgerukt met twee akoestieke gitaren en iets wat op een drumstel leek. De drummer had eerder kennelijk een gat in zijn basdrum gerost, dus nu moest een gitaarkoffer met een microfoon erin uitkomst bieden (en niet onverdienstelijk, dat mag gezegd!). Stateless maakte mooie liedjes, maar het was allemaal wat statisch, wat ingetogen. Maar best een aardig begin van de avond.
Na Stateless betrad AA Bondy het podium. Hij liet zich gewillig begeleiden door een drummer/pedalstylist en een bassist/elektronische geluidjesmaker. Bondy speelde een aantal pakkende songs, die vaak rustig melodieus begonnen en een stuk steviger eindigden. Wij vermoeden dat AA des middags een bezoekje heeft gebracht aan een van de Nederlandse kruidenverkooppunten die onder het gedoogbeleid vallen. Tussen de nummers door mummelde hij een eind weg over van alles en nogwat, terwijl hij halstarrig zijn gitaar trachtte te stemmen. Wanneer vervolgens, na deze kennelijk inspannende stemming, een volledig akkoord werd aangeslagen, bleek van gestemdheid nog volstrekt geen sprake. Verbazingwekkend genoeg veroorzaakte dit, vaak een paar minuten durende, oponthoud geen ergernis. Sterker nog: het was wel vermakelijk. Het gaf in ieder geval meer show dan de heren van Stateless gebracht hadden.
En toen was het zover: The Felice Brothers….
Het was heerlijk. Meeslepend. Meeschreeuwend. Meedansend. Meestampend. Tot ons groot genot begonnen de broers met het dramatischeMarlboro Man. Koude rillingen. ‘Your Marlboro Man is never coming home again…. But you still got me….’ Aaaaargh.
Wij zullen u niet langs de hele playlist voeren, maar het ging van dieptragisch naar existentieel feestend. Vaak alletwee tegelijk. Dan weer kwam de trekzak naar voren, dan weer werd het wasbord of de fiddle beroerd. Natuurlijk kwam Frankie’s Gun langs, Chicken Wire, Whiskey in my Whiskey…. the works.
Wij danken de Felice Brothers hartelijk voor hun bereidwilligheid naar de Lage Landen te komen. Volgende keer bij jullie?
waar Zutphen gisteren in ’s lands musea zocht naar de monsters uit vervlogen tijden, trok uw Redactie door de haven van Scheveningen op jacht naar het Groot Wild van het huidige era. Nabij de 1ste haven troffen wij dit monster. Wij schoten met onze camera dat het een lieve lust was, maar het vertrok geen kabel.
Wij hadden het er niet best van af gebracht, ware het niet dat ook dit Metalen Beest zijn zondagsrust genoot. Gelukkig maar!!!
Evenwel een mooie aanleiding voor een ode aan Zware Metalen…
Black Sabbath – Iron Man Heavy boots of lead
Fills his victims full of dread
Steppenwolf – Born To Be Wild I like smoke n’ lightnin’
Heavy metal thunder
Sammy Hagar – Heavy Metal 50,000 watts of power
And it’s pushin’ overload
The beast is ready to devour
All the metal they can hold
Reachin’ overload
Start to explode
In Huize Zutphen zijn dino’s het gesprek van de dag. Geenszins uitgestorven, maar superhip. Aldus togen wij vanmorgen mét ons reptielennest naar Naturalis te Leiden voor de doldwaze dinodagen.
Wij keken daar de ogen uit. Nu deed vader dat al tijdens zijn studententijd, maar om andere redenen. (Je hoeft trouwens geen gepromoveerd bioloog te zijn om het verschil te zien tussen de kippen van toen en nu, maar dit geheel terzijde.)
Prachtig en indrukwekkend. Wij raakten niet uitgesproken over die beesten- ik hoop dat iedereen vannacht rustig slaapt…
Uw reacties